چیزی که این نمایش رو از کلیشه‌ فراتر می‌بره پرداخت دقیق روان‌شناختی شخصیت‌ها، ترکیب جسورانه‌ی موسیقی و تصویر و بازی‌های درونی و باورپذیره موسیقی فقط پس‌زمینه نیست، بلکه یک شخصیت مستقله، تنفس‌های صحنه روتنظیم می‌کنه، احساسات پنهان را بیرون می‌کشه و در لحظاتی حتی از دیالوگ پیشی می‌گیره. بازی بازیگران، چه از نظر فیزیکی و چه در لحن و سکوت، عمیق و کنترل‌شده است؛ هیچ چیز بیش از حد نیست، هیچ چیز کم نیست