در اجرای هیپوکامپوس، همه‌چیز در بهترین حالت خود بود: متن جذاب، کارگردانی دقیق، موسیقی بی‌نظیر، دکور خلاقانه و بازی‌ها حرفه‌ای؛ به‌ویژه بازی درخشان مرتضی علی‌دادی.

با این حال، نمایش بیش از آنکه فلسفی باشد، کمدی به‌نظر می‌رسید؛ البته کمدی‌ای تمیز و هوشمندانه، بی‌آنکه به دامِ طنزهای زننده یا سطحی بیفتد.

از دید من، اثری فلسفی‌ست که واقعاً به موضوع یا موضوعات فلسفی بپردازد، نه آنکه صرفاً چند سؤال یا دیالوگ فلسفی در دل خود جای دهد و برچسب «فلسفی» را یدک بکشد.
با این‌همه، اشارات فلسفی نمایش برای من بسیار دل‌نشین و خوش‌فکرانه بودند.