دیدن نمایش در انتظار گودو مثل این بود که وارد یه دنیای موازی بشی؛ هر حرکت و سکوت، حس تازه‌ای تو وجود آدم می‌کاشت. بازیگرا واقعاً فوق‌العاده بودن، به‌خصوص امیر محمد رفیع‌خواه که بازیش واقعاً خاص بود. پسر بچه، مسیحا ذبیحی، با انرژی و طبیعی روی صحنه حاضر شد، و حمید رحیمی، عارف عباسی و مجتبی بیات هم همه در اوج بودن.

حرکت‌ها، طراحی صحنه، موسیقی و نور کاملاً با اجرا هماهنگ بودن و همه چیز حس صحنه رو تکمیل می‌کرد. کارگردانی امیر حسین جوانی هم پر از خلاقیت بود و طنز ظریفش وسط جدیت نمایش باعث می‌شد حتی در لحظات سنگین لبخند بزنیم.

برای من تجربه‌ای واقعاً خاص بود و یادآور شد که تئاتر هنوز همون جادوی واقعی انسانی‌ست. یه تشکر ویژه هم از آقای سجاد افشاریان برای حمایت از جوان‌ها و آثار فاخر. به همه دانشجویان تئاتر و بازیگری هم پیشنهاد می‌کنم این اجرا رو ببینن؛ دست مریزاد به همه عوامل این کار ارزشمند.
آبان ۱۴۰۴