امشب باتفاق دوستان نمایش اکتینگ به کارگردانی دوست خوبم مهدی رضایی را به تماشا نشستیم
اجرایی درخشان که مرز میان «بازی» و «واقعیت» را به چالش می‌کشید. بعد اجرای نمایش به این فکر میکردم که آیا ما ناچاریم برای ادامه‌ی زندگی در شرایط امروزی «نقش» بازی کنیم؟
آیا روزگار ما را به بازیگرانی تبدیل کرده که به اجبارِ شرایط، باید نقش‌هایی را تکرار کنیم که خودمان ننوشته‌ایم؟
بازی‌ها هم سعید جان حسینی و هم مهدی جان رضایی و کیهان عزیز ،دقیق و جذاب بودند
طراحی صحنه، میزانسن و ریتم کار همگی در خدمت مفهوم بودند؛ نه کم، نه زیاد.
پیشنهاد میکنم هنرجویان بازیگری حتما این اجرا رو ببینند چون تا حدودی کلاس بازیگریه خوده ... دیدن ادامه ›› متد اکتینگه
در پایان؛ اکتینگ فقط یک تئاتر نبود؛ آیینه‌ای بود روبه‌روی خودِ ما — نقش‌هایی که می‌پوشیم، و خودی که مجبوریم بازیشان کنیم
خداقوت و دست مریزاد به تیم اجرایی

نظر جناب آقای آبسالان (کارگردان، بازیگر و مدرس)محترم تئاتر رشت