اولین مواجهه با این نمایش (با دیدن دکور) کودکی را برمی‌انگیزد. گویی حضور شخصیت‌ها در میان وسایل بازی، می‌خواهد از آن شور و شوقی بگوید که فقط جنبه‌ی کودکانه‌ی عشق در آدمی می‌جنباندش. که هم لازم است هم خواستنی. اما دوام عشق جز با بلوغ و تاب‌آوری و توان مذاکره، ممکن نیست.

نمایش هر لحظه می‌تواند فرحی در تو بیافریند و به خنده بیندازدت و بعد در اندیشه‌ای دردآلود و شاید ناامیدکننده غرقت کند.


رابطه همیشه محل زخم و التیام بشری است و وقتی پای غرایز در میان باشد پیچیدگی‌اش به غایت می‌رسد. بازی‌های شیرین، رابطه‌ی دوستانه و اثرگذار بازیگران، در کنار دکور جذاب و فضای نور و موسیقی درست، دیدن «عچق» را دلپذیر و خاطره‌ساز می‌کند.

درود بر تیم هنرمند نمایش.