ما ارامنه سال های ساله که در ایران زندگی میکنیم. در همه زمینه ها به پیشرفت این کشور کمک کردیم چون خودمون رو جدا از ایران نمیدونیم و معتقدیم به هر روی، ما ایرانی هستیم و فقط اصالت و دین متفاوتی با اغلب مردم داریم.
به نظرم این واقعا بی انصافی و نهایت بی احترامیه که با گذشتِ بیش از صد سال از سکونت در این کشور، نهایت حضور ما در آثار تلویزیونی و سینمایی به ساقی مشروبات و کافه چی بودن ختم شه. زمانی که ترجیح داده میشه در سریال های تاریخیِ زمان پهلوی، شخصیت ها یه شرابی بخورند و عیش و نوشی کنند، حضور یه ارمنی رو به عنوان ساقی به تماشاچی ها نشون بدید. در همون دوران پهلوی، ساموئل خاچیکیان، کارگردان بود و آرمان، در فیلم ها بازیگری میکرد و ویگن از خواننده های مطرح بود. خیلی های دیگه هم در مشاغل دیگه فعالیت داشتند و دارند و فقط ساقی نبودند؛ البته که این شغل رو خیلی ها داشتند که به گمانم دینشون خیلی اهمیتی برای تصدی این مسئولیت نداشته!

از اول انقلاب، تنها و تنها در این سریال حرمت نگه داری شد؛ یک شخصیت ارمنی که دانشجوی پزشکیه و دوستیِ قدیمی و صمیمی با دوتا شخصیت اصلی داره و در نهایت، در جبهه ایران علیه عراق شهید میشه. یک داستان و روایت صحیح که حتی مراسم سوگواری ارامنه و کمی صحبت کردن به زبان ارمنی، آن هم توسط بازیگران ارمنی، رو "بالاخره" به تماشاچی ایرانی تحویل میده.