امشب به تماشای این نمایش وایسادم. به حرف هُ تِ لْ دار گوش کردم و کنار دیوار حرکت می‌کردم. بقیه‌ی تماشاچیا از این‌ور راهرو می‌رفتن اون‌ور راهرو و چون من سر جای خودم بودم، باعث می‌شد بهترین جا رو برای تماشا داشته باشم، مخصوصاً صحنه‌ی آخر که نقطه قوت نمایش بود؛ یه قسمت از نمایش یه چیزی داشت می‌خورد تو سرم، خیلی هیجانش زیاد می‌شد اگه کنترل‌شده این اتفاق می‌افتاد ولی خب نقص فنی بود، خدا رو شکر کسی آسیب ندید.