علی نجیمی فعال هنری

اول از همه دوست دارم در خصوص رسالت تئاتر شهر صحبت کنم. روند گزینش نمایش‌هایی که توی این مجموعه، که یکی از بهترین سالن‌های ایران رو داره و مخاطبان خاص خودش رو هم داره، چیه؟ از اون‌جایی که دسترسی خاصی به کسی ندارم مجبورم حدسیات خودمو بنویسم (لطفاً در این خصوص من رو هم راهنمایی بفرمایید.):

۰. از طریق فراخوان‌های خود مجموعه.
۱. اجرای نمایش‌هایی که در جشنواره تئاتر فجر مثام‌آور بودن.
۲. از طریق آشنابازی و کانکشن‌های گردن‌کلفت.
۳. درخواست گروه‌ها برای اجرا.
۴. درخواست مجموعه از گروه‌ها ... دیدن ادامه ›› برای اجرا.

در هر صورت یک گروه وارد مجموعه می‌شن. حالا سوال اصلی در خصوص رسالت مجموعه مطرح می‌شه: پس از بازبینی چه گروه‌ها و اجراهایی فرصت این رو دارن که در مجموعه نمایش بگذارن؟

۰. کیفیت بالای اجرایی داشته باشن. خوش‌ساخت باشن اصطلاحاً.
۱. یه داستان تیپیکال داشته باشن که بتونن فروش خوبی در گیشه داشته باشن.
۲. حرفی برای گفتن داشته باشن، نوآورانه یا خلاقانه باشن، فلسفه‌بازی کنن، فرهنگ رو بین تماشاگران خودشون جانمایی کنن.
۳. از افراد چهره استفاده بکنن.
۴. سابقه‌ی زیادی در سینما یا تئاتر داشته باشن.
۵. کانکشن یا گردن‌کلفت.

در هر صورت در این نمایشی که امشب دیدم چند چیز به چشم می‌خورد و فقط از روی ظاهر قضاوتشون می‌کنم، و امیدوارم شفافیت کارهای اجرای عمومی این مجموعه‌ی عظیم بالاتر بره:

۰. ایرادات سالن رو ازش می‌گذرم، ولی برام سواله کارگردان نمایش چرا با وجود معماری این سالن اجازه داده ۴۰ نفر خارج از ظرفیت به داخل بیان؟ مسئولیت بروز اتفاق ناگوار، حالا به هر دلیلی، با کیه؟
۱. بازی‌های متوسط، نویسندگی ضعیف، جوک‌های بی‌مزه و صرفاً جهت خنده‌ی گذرا، و ضرب‌المثل‌هایی که به زور از دهان بازیگران به بیرون می‌اومد، با تمام احترامی که به تلاش‌های گروه اجرایی و زحماتشون دارم، من رو به فکر فرو برد. نه از نوع دراماتیک، به اینکه با این سطح کیفی چرا چنین اجرایی باید در تئاتر شهر باشه؟
۲. خسته‌م از این کلیشه‌ها، از این حرفای تکراری کسایی که تریبونی دستشونه و با بَه‌بَه و چَه‌چَه و لقب‌های استاد بزرگ و آقای دکتر و فلان و بهمان صحنه رو دست خودشون گرفته‌ن و تا حرف مخالفی می‌شنون با ادبیاتی کنایه‌آمیز و تند به مبارزه می‌پردازن. همین باعث شده دیگه نقد درستی از کاری نباشه یا بین نظرات «بهترین کار قرن» و غیره گم بشه.

۳. من فرق می‌ذارم بین کاری که درباره‌ی شرایط روز صحبت می‌کنه و کاری که تحلیلی از شرایط جامعه ارائه بده. ارزش افزوده‌ی صحبت درباره‌ی اتفاقاتی که این یک سال برای همه‌ی ما افتاده چیه؟ چی به من مخاطب اضافه می‌شه با کاری که تراژدی در خدمت کمدی عامیانه‌س؟

معمولاً نمی‌تونم کاری رو نقد کنم، به خوب بود، بد بود اکتفا می‌کنم، برای نقد اثر نیاز به ارائه‌ی جزییات دقیق و موشکافانه‌س، اما از اونجایی که امشب اجرای آخر این گروهه، می‌ذارم این گِله همینجا بمونه، شاید یه نفر بتونه منو روشن کنه این بیراهه چه مسیر جایگزینی می‌تونه داشته باشه.