https://www.aparat.com/v/g8559my

بیایم فرض کنیم سلیقه و استایل موسیقىِ مورد علاقه‌ی آدمها هم، داراى شناسنامه و ژنتیکِ مخصوص به خودش باشه. در این صورت، من خودم رو، حاصل ازدواج مردى سیاه‌پوست با نامِ «بلوز راک» از اهالى می‌سی‌سی‌پیِ آمریکا و مادرى بلوند به اسم «کراوت راک» از دهه‌ی شصتِ آلمان غربى تصور مى‌کنم!

جهاز این نوعروس و تازه‌داماد، در ابتدا شامل یک گیتار الکتریک و سِت ساده‌ی درامز بوده. اما با تلاش و در طول زندگی مشترک‌شون کم‌کم بِیس‌گیتار، ساکسوفون، کیبورد و فلوت هم به اسباب اثاثیه‌ی خونه‌شون اضافه می‌شه.

این زوج در اواخر دهه‌ی هفتاد میلادى، به بریتانیا نقل مکان مى‌کنن و همونجا اولین پسرشون که من باشم رو، با اسم «پراگرسیو راک» به‌دنیا مى‌آرن. ... دیدن ادامه ›› این پسر، بزرگ مى‌شه و وقتى پا به مدرسه و خیابون و دانشگاه می‌گذاره، رفقایى صمیمى و نزدیک با اسامىِ هارد راک، تِرش‌متال، گرانج، گاثیک و حتّى کلاسیک و موسیقىِ فیلم، پیدا مى‌کنه! اما از بین اون‌همه، یک‌ دل نه صد دل، عاشق دخترى مینیمال و کم‌حرف به اسم «پُست‌راک» مى‌شه! رابطه‌اى کم‌نظیر و پرتفاهم بین‌شون شکل مى‌گیره که تا به امروز، هیج سبک و استایلى نتونسته، احساس بین‌شون رو دستخوش تغییر و تفاوت کنه...

اگه خودم رو بیشتر با صدای پینک‌فلوید و کَمِل و کینگ‌کریمسن می‌شناسین، اجازه می‌خوام تا پُست‌راکِ عزیزم رو از این تریبون و به مددِ این شکوفه‌های ژاپنی خدمتتون معرفی کنم. خانم‌ها و آقایان: Mono - Burial at Sea