سلیقه در هنر یک امر کاملا طبیعی، نسبی، متفاوت، غیر قابل استناد، غیر قابل تعمیم به کل و کاملا شخصی و منحصر به فرده، بنابر این نمی‌شه اون رو الگو یا متر و معیار سنجش قرار داد.

ما نمی‌تونیم از اون کسی که با نان و عشق و موتور هزار و اخراجی‌های ۱ و ۲ و ۳ (به قول خودش حال کرده) بخوایم زندگی و دیگر هیچ رو درک کنه.


جایی که سلیقه متر و معیارِ سنجش هنر می‌شه قطعا برای همه خطرناکه، چه برای مخاطبان چه برای صاحبان آثار هنری.