جای خالی فیزیک در تئاتر ایران

بر اساس تجربه شخصی از دیدن نمایش‌ها، به نظرم می‌رسد جای استفاده از مفاهیم و پدیده‌های فیزیکی در تئاتر ایران تا حد زیادی خالی است.

در بسیاری از اجراها، فیزیک صرفاً در سطح تجهیزات فنی مانند نور و صدا به کار گرفته می‌شود، در حالی که می‌تواند به بخشی از زبان روایت و بیان هنری نمایش تبدیل شود.

بسیاری از مفاهیم دراماتیک نظیر آشوب، تعادل، بحران، سرنوشت، عذاب وجدان، فروپاشی، تعارض، عشق، نقطه عطف و … را می‌توان با پدیده‌ها و ابزارهای متناظر فیزیکی به تصویر کشید.

در این رویکرد، فیزیک نه تنها برای ساخت دکور، بلکه برای تجسم مفاهیم دراماتیک قابل استفاده است.

فیزیک می‌تواند مفاهیم انتزاعی داستان را به تجربه‌ای ملموس و حسی برای مخاطب تبدیل کند و ظرفیت‌های تازه‌ای را در طراحی صحنه، نور و میزانسن پدید آورد.