بادرود وسلام به کارگردان وتیم خوب و حرفه ای نمایش «افلیا»
من بلاخره موفق شدم در شب پایانی این نمایش رو ببینم و با توجه به اینکه سبک دیالکتیک کلاسیک رو در کارهای نمایشی مدرن خیلی نمیپسندم اما کارگردانی خلاقانه و بازی قوی ودرخور بازیگر خانوم «یگانه محمدی» رو دوستداشتم. واین نمایش اونقدر حرف برای گفتن داشته که بهش فکر کنم و بیشتر براش بنویسم!
«وقتی افلیا دیگر یک شخصیت فرعی نیست»❗
سال‌هاست که شخصیت افلیا در سایه هملت تعریف شده است؛ زنی که عشق، قدرت و جنون او را به سمت مرگی خاموش سوق می‌دهد. مسعود طیبی در این اجرا تلاش می‌کند این نسبت را برهم بزند و افلیا را از حاشیه متن به مرکز صحنه بیاورد.
بزرگ‌ترین امتیاز نمایش، تمرکز بر جهان درونی شخصیت است. روایت خطی جای خود را به جریان ذهن داده و مخاطب بیش از آنکه شاهد یک داستان باشد، وارد تجربه‌ای روانی می‌شود. این انتخاب اگرچه جسورانه است، اما از مخاطب نیز می‌خواهد با حوصله و تمرکز اجرا را دنبال کند.
بازی بازیگر، ستون اصلی نمایش است. کنترل بدن، بیان و حفظ کیفیت حضور در اجرایی که بار دراماتیک آن بر دوش یک شخصیت قرار دارد، قابل توجه است. طراحی صحنه و نور نیز در خدمت فضای ذهنی اثر قرار گرفته و از اغراق‌های رایج فاصله گرفته‌اند. که نمایش را درژانر پست مدرن جذاب تر می نماید.
با این حال، ... دیدن ادامه ›› نمایش در بخش‌هایی بیش از حد به نمادگرایی و بیان شاعرانه تکیه می‌کند. گاهی احساس می‌شود تصاویر و استعاره‌ها جای کنش نمایشی را گرفته‌اند و همین موضوع باعث افت ریتم می‌شود. شاید اگر درام در برخی لحظات ملموس‌تر می‌شد، ارتباط مخاطب با اثر نیز عمیق‌تر بود. و اینکه موسیقی در کات های نمایش وتاریکی های بینابین، امتداد داشت و دیزالو میشد که امتداد حس مخاطب با اجرا حفظ شود.
با آرزوی موفقیت برای کارگردان موفق و محترم جناب آقای مسعود طیبی وتیم حرفه ایشون ✌🏻🌹