سارا داروفروش

هنرساز فعال هنری _ «طراح تجربه‌های هنری و در جست‌وجوی شکل‌های تازه‌ی ...

شاید که عشق و دیگر هیچ...
عشق ❤️
عشق❤️
عشق❤️
استاد حمیدرضا نعیمی بزرگوار❤️🌱
شیدا منوچهری❤️
بهار نوحیان❤️
ریحانه رضی❤️
مرسی که هستید عزیزانم🙏🏻❤️✨💚🌱

بزم پادشاه پروانه؛ تلاشی برای عبور از «تماشای تئاتر» به «تجربه کردن تئاتر»
نوشتن درباره «بزم پادشاه پروانه» برای من کمی متفاوت است.
من این پروژه را نه فقط به‌عنوان یک تماشاگر ویک کارگردان تئاتر، بلکه به‌عنوان مشاور هنری اثر از نزدیک دنبال کرده‌ام. بنابراین طبیعی است که نسبت من با این اجرا، نسبت یک منتقد کاملاً بیرونی نباشد. با این حال، درست به همین دلیل ترجیح می‌دهم این متن را نه به‌عنوان معرفی یا تبلیغ نمایش، بلکه به‌عنوان یک برداشت شخصی و حرفه‌ای از مواجهه با یک تجربه اجرایی متفاوت بنویسم.
«بزم پادشاه پروانه» برای من پیش از آنکه یک نمایش متکی بر قصه‌گویی کلاسیک باشد، تلاش برای پیدا کردن یک زبان اجرایی تازه است.
اثر از ابتدا تکلیف خود را با مخاطب روشن می‌کند؛ قرار نیست صرفاً بنشینیم، داستانی را دنبال کنیم و در پایان به یک نتیجه مشخص برسیم. اجرا می‌خواهد مخاطب را وارد جهانی کند که مرز میان واقعیت، خیال، تصویر و جهان دیجیتال در آن مدام جابه‌جا می‌شود. استفاده از مولتی‌مدیا نیز در همین راستا صرفاً یک امکان تکنولوژیک نیست؛ بخشی از زبان اجرایی اثر است.
جایی که تصویر، رقیب بازیگر نمی‌شود❗
یکی از خطرهای جدی در تئاترهای متکی بر تکنولوژی این است که تصویر، بازیگر و تئاتر را ببلعد و اجرا تبدیل ... دیدن ادامه ›› به یک نمایش تصویری با حضور چند بازیگر شود.
اما نقطه قابل توجه «بزم پادشاه پروانه» برای من، تلاش آن برای ایجاد رابطه میان این دو جهان است؛ یعنی تصویر قرار نیست صرفاً پس‌زمینه باشد و بازیگر هم قرار نیست صرفاً مقابل یک صفحه نمایش بازی کند.
این مسئله، به‌خصوص در تئاتر امروز، موضوع مهمی است:
آیا تکنولوژی قرار است جای تئاتر را بگیرد یا می‌تواند زبان تئاتر را گسترش دهد؟
«بزم پادشاه پروانه» پاسخ خود را در تجربه اجرایی جست‌وجو می‌کند.
چیزی که من به‌عنوان یک کارگردان بیش از همه برایم قابل احترام است، جسارت گروهی جوان در انتخاب مسیر دشوارتر است.
ساختن یک نمایش متعارف، با میزانسن‌های شناخته‌شده و روایت خطی، معمولاً ریسک کمتری دارد. اما وقتی گروهی تصمیم می‌گیرد میان تئاتر، تصویر، جهان دیجیتال و فانتزی حرکت کند، طبیعتاً احتمال شکست هم بیشتر می‌شود.
«بزم پادشاه پروانه» برای من ارزشمند است چون از تجربه کردن نمی‌ترسد!
و شاید در فضای امروز تئاتر ایران، که گاهی تکرار فرم‌های امتحان‌شده به انتخابی امن تبدیل می‌شود، همین جسارت خودش یک امتیاز جدی باشد.
اما آیا اثر بی‌نقص است؟
قطعاً نه.
به‌عنوان یک کارگردان، معتقدم در چنین تجربه‌هایی همیشه خطرِ غلبه فرم بر محتوا وجود دارد. هرچه ابزارهای تصویری و اجرایی بیشتر می‌شوند، ضرورت ایجاد یک ستون محکم دراماتیک نیز بیشتر می‌شود.
در بعضی لحظات، احساس کردم اگر پیوند میان جهان داستانی و امکانات بصری کمی منسجم‌تر و عمیق‌تر شود، اثر می‌تواند از یک تجربه جذاب دیجیتال فراتر برود و به یک زبان شخصی و ماندگار در تئاتر تبدیل شود.
این را نه به‌عنوان نقطه ضعف مطلق، بلکه به‌عنوان مهم‌ترین مسیر رشد این پروژه می‌بینم.
چون به نظرم «بزم پادشاه پروانه» بیش از آنکه ادعا کند به یک زبان نهایی رسیده، در حال کشف یک زبان است.
و این برای من جذاب‌تر است.
در نهایت...
من معتقدم تئاتر تجربی قرار نیست همه را راضی کند.
گاهی ارزش یک اثر در این نیست که همه مخاطبان بعد از خروج از سالن بگویند «عالی بود»❗بلکه در این است که چیزی را امتحان کند که پیش از آن کمتر امتحان شده است.
«بزم پادشاه پروانه» برای من از همین جنس است؛
اجرایی که شاید همه انتخاب‌هایش را نپسندیم، شاید با همه لحظاتش ارتباط برقرار نکنیم، اما نمی‌توانیم تلاشش برای عبور از قالب‌های آشنا و ساختن یک تجربه متفاوت را نادیده بگیریم.
و شاید مهم‌ترین ویژگی‌اش همین باشد:
به جای اینکه فقط داستانی را برای ما تعریف کند، تلاش می‌کند جهانی را پیش چشم ما بسازد.
به امیرحسین سرخیان و گروه جوان «بزم پادشاه پروانه» خسته‌نباشید می‌گویم.
و به‌عنوان کسی که از نزدیک شاهد شکل‌گیری این تجربه بوده‌ام، امیدوارم این پروژه برای گروهش نقطه پایان نباشد؛ نقطه شروع باشد.

**توضیح: این نقد را نه به دلیل نسبت حرفه‌ای من با پروژه، بلکه فقط به‌عنوان یک نظر شخصی و حرفه‌ای تاتر منتشر می‌کنم وبرای دوستان جوان وهنرمندم آرزوی موفقیت و درخشش برصحنه هارادارم✌🏻🌱💚

وقتی آدمی از دل سختی، روی صحنه می‌ایستد«Only God»
گفت‌وگویی میان انسان و خدا✨
«Only God» را در شب‌های گذشته در خانه نمایش مهرگان دیدم.
اجرایی که برای من بیش از یک روایت نمایشی، مواجهه‌ای میان انسان و خدا بود؛ مواجهه‌ای پر از پرسش، تردید، اعتراض و جست‌وجو.
نمایش در نقطه‌ای ایستاده که انسان، در برابر آنچه نمی‌فهمد، سؤال می‌کند؛ از خدا می‌پرسد، به او نزدیک می‌شود، گاهی تردید می‌کند و گاهی در برابر تقدیر و قدرتی فراتر از خودش می‌ایستد. همین چالش میان ایمان و تردید، اختیار و جبر، انسان و امر الهی به نظرم مهم‌ترین وجه اثر است.
نکته جذاب برای من این بود که نمایش حرف دل همه ی انسانهاست! تلاش نمی‌کند برای این پرسش‌ها و مجادله ها ، پاسخ‌های قطعی و از پیش تعیین‌شده ارائه کند. بیشتر سؤال می‌سازد و تماشاگر را با خودش وارد این مواجهه می‌کند. شاید هر مخاطب در پایان، پاسخ متفاوتی برای آنچه دیده داشته باشد؛ و این دقیقاً همان جایی است که تئاتر می‌تواند از یک روایت صرف فراتر برود و تبدیل به تجربه‌ای ... دیدن ادامه ›› شخصی شود.
از نظر اجرایی نیز، استفاده از بدن، میزانسن و فضای صحنه برای شکل دادن به این تقابل، قابل توجه بود. به‌خصوص اینکه موضوعی به این سنگینی، می‌توانست خیلی راحت به دام شعار یا بیان مستقیم بیفتد، اما «Only God» تلاش کرده آن را در قالب یک تجربه نمایشی مطرح کند.
و برای من، این اجرا یک معنای شخصی دیگر هم داشت.
محمود رشیدی را از سال‌های گذشته می‌شناسم؛ از شاگردان من بوده و در مهرگان قدیم نیز در کنار ما فعالیت می‌کرد. امروز دیدن او در جایگاه کارگردان، پس از سال‌های پر چالشی که مسیر ساده‌ وهمواری هم نداشته، برایم لذت‌بخش بود. اما ترجیح می‌دهم این رابطه هنری را دلیل ارزشمند بودن اجرا ندانم! ارزش اثر باید از خود صحنه بیاید.
و «Only God» برای من، با همه تفاوت‌هایی که ممکن است از منظر مخاطبان داشته باشد، یک ویژگی مهم داشت:
جرأت پرسیدن❗
شاید یکی از قدیمی‌ترین پرسش‌های انسان امروز هنوز هم بی‌پاسخ مانده باشد:
اگر خدا پاسخ همه پرسش‌هاست، پس سهم انسان از پرسیدن چیست؟ انسان کجای این چرخه یک پرتکرار هستی است؟!
خسته‌نباشید به محمود رشیدی و گروه جوان «Only God».
دیدن مسیر هنرمندی که روزی شاگرد بوده و امروز خودش صاحب نگاه و زبان اجرایی شده، برای یک معلم، لذت کمی نیست!
به امیددرخشش برصحنه و موفقیت‌های روزافزون🌱

با درود و سلام به گروه جوان وهنرمندو پویای نمایش «میت» 🌿
«میت»؛ وقتی مرگ، بهانه‌ای برای حرف زدن از زندگی می‌شود!
در شب های پایانی اجرای «میت» در سالن تک‌سویه مهرگان، با اجرایی مواجه شدم که بیش از هر چیز، نگاه متفاوت و خلاقانه‌اش به مرگ، زندگی و انسانیت برایم قابل توجه بود.
نمایشنامه، به جای اینکه مرگ را صرفاً به‌عنوان یک پایان یا مفهومی تلخ و سنگین پیش روی مخاطب بگذارد، با یک فانتزی جذاب وپرکشش از آن بستری ساخته برای فکر کردن به انسان؛ به انتخاب‌هایش، ترس‌هایش، روابطش و آنچه از او بعد از رفتنش باقی می‌ماند.
اما برای من، یکی از جذاب‌ترین بخش‌های «میت»، نحوه مواجهه کارگردان با متن بود. میزانسن‌ها و شیوه روایت، مبتکرانه و خلاقانه شکل گرفته بودند و به نظر می‌رسید کارگردان تلاش کرده به جای تکرار راه‌های آشنا، زبان اجرایی خودش را پیدا کند. این خلاقیت در جزئیات نیز دیده می‌شد و باعث می‌شد اجرا صرفاً متکی بر متن نباشد.
بازی بازیگران نیز از نقاط قوت جدی اثر بود. بازی‌ها دقیق، کنترل‌شده و در عین حال زنده و قوی بودند. مهم‌تر از تکنیک، نوع استفاده بازیگران ... دیدن ادامه ›› از بدن، بیان و موقعیت بود؛ به‌خصوص در لحظاتی که خلاقیت بازیگر تبدیل به بخشی از روایت می‌شد و نه صرفاً وسیله‌ای برای ارائه دیالوگ.
«میت» برای من نمونه‌ای از اجرایی بود که به شعور مخاطب اعتماد می‌کند؛ همه چیز را توضیح نمی‌دهد و اجازه می‌دهد تماشاگر بخشی از معنا را خودش کشف کند. شاید همین ویژگی باعث شود هر تماشاگر برداشت متفاوتی از آن داشته باشد.
در نهایت، چیزی که از «میت» برای من باقی ماند، نه فقط موضوع مرگ، بلکه پرسشی درباره چگونگی زیستن و انسان ماندن بود.
حیف که دیشب شب پایانی این اجرا بود؛
اما شاید بعضی اجراها قرار نیست مدت زیادی روی صحنه بمانند؛ قرار است مدتی در ذهن ما بمانند...
به گروه «میت» برای این تجربه خلاقانه و متفاوت خسته‌نباشید می‌گویم.
دیدنش را دوست داشتم.✌🏻🪷

با درود و سلام وخداقوت به کارگردان و بازیگر توانمند نمایش« فقط خدا»
اجرایی که به مخاطب اعتماد می‌کند❗
«Only God» از آن دست اجراهایی است که بعد از خروج از سالن هم ذهن مخاطب را رها نمی‌کند. محمود رشیدی در مقام کارگردان، تلاش کرده به جای روایت مستقیم، فضایی خلق کند که مخاطب خودش در کشف معنا سهیم باشد. این انتخاب شاید برای همه تماشاگران آسان نباشد، اما برای من یکی از مهم‌ترین نقاط قوت نمایش بود.
آنچه بیش از هر چیز توجهم را جلب کرد، انسجام اجرا بود. از میزانسن‌ها و ریتم گرفته تا نور، موسیقی و بازی‌ها، همه در خدمت جهان اثر قرار داشتند و هیچ عنصر اضافه‌ای روی صحنه دیده نمی‌شد. این هماهنگی نشان می‌داد که کارگردان نگاه مشخصی به اجرا داشته و گروه نیز آن نگاه را به‌خوبی محقق کرده است.
نمایش به جای آنکه پاسخ‌های آماده ارائه دهد، سؤال می‌سازد! و همین باعث می‌شود هر تماشاگر تجربه‌ای شخصی از آن داشته باشد. برای من، این ویژگی ارزشمندتر از نمایش‌هایی است که همه چیز را به شکل مستقیم بیان می‌کنند.
نکته‌ای که بیش از همه برایم قابل احترام بود، جسارت محمود رشیدی در انتخاب چنین متنی و شیوه اجرایی آن است. مشخص است که پشت این اجرا، زمان، وسواس و تلاش زیادی صرف شده است؛ تلاشی که در کیفیت نهایی اثر کاملاً دیده می‌شود.
اعتماد گروه به تصویر و بدن واینکه نمایش تلاش نمی‌کند همه چیز را توضیح ... دیدن ادامه ›› دهد، بلکه اجازه می‌دهد تماشاگر در خلق معنا شریک باشد. این ویژگی، اجرا را از بسیاری از آثار شعارزده یا بیش از حد کلام‌محور متمایز می‌کند.
بازی‌ بازیگریکدست و کنترل‌شده بودند و طراحی میزانسن‌ها، بدون خودنمایی، برای من، مهم‌ترین ویژگی این نمایش، صداقت آن بود؛ اجرایی که تلاش نمی‌کند با پیچیدگی‌های تصنعی مخاطب را تحت تأثیر قرار دهد، بلکه با زبان خودش حرف می‌زند و اگر با آن همراه شوید، تا مدت‌ها در ذهن باقی می‌ماند.
با آرزوی موفقیت روزافزون برای تیم پرتلاش only gad ✌🏻🌹

نمایش گاوداری به کارگردانی آقای محمد نژاد رو دیدم
قصه ی تلخ وغمبار و متنی که اصلادوست نداشتم !
اما با توجه به بضاعت امکانات ، صحنه و کارگردانی خوب بود ، میشدبرای فاصله از اینهمه تلخی وتیرگی متن، خلاقیت بیشتری بکار برداما نسبتاکارگردانی و بازی بازیگران جلوترازمتن بود. بازی آقای نژاد و خانوم رژیناابراهیمی رو درست تر دیدم وبیشتردوستداشتم .
برای کل گروه و کارگردان محترم آرزوی درخشش وموفقیت درکارهای آینده را دارم✌🏻🌹🌱

بادرودفراوان وخداقوت به گروه خوب و هنرمندانِ نمایش« باران اسیدی»
وبا ارادت ویژه و احترام به کارگردان اثر خانوم الهام شعبانی عزیز
من ایده پردازیِ اجرارو در عین سادگی و روانی بخصوص در دیالوگ‌ها دوست داشتم . گرچه این درام می‌توانست سرفصل هایی را که در باب مسائل فلسفی و اجتماعی و روابط فردی و روانشناسانه مطرح میکرد عمیق تر بررسی کند ! همچنین ریتم و پیوند اعضای گروه دوستانِ مسافر و دغدغه ها وتنگنایی که درآن گرفتار شدند عمق و بُعد وپردازش بهتری داشته باشد! مثلا درجایی که متن می‌رفت جذابیتی شگفت انگیز را برای تماشاگر ایجاد وچالش هایی متحیر کننده بیافریند وآن تاثیر مطلوب را بگذارد ، (بحث مربوط به دوست مشترکشان فرانک ) ناگهان
مضمحل میشد!
به نوعی دچار جامپ های متنی ورهاشدگی مضمون میشد...
در مجموع دکور وکارگردانی رافکرشده و درمدیوم یک اثر رئالیستی دیدم ، بازی خانوم کرمی بسیار باور پذیرتراز دیگر دوستان وبه اندازه و درست بود و حتی از همسرشان آقای امیر سلیمانی پیشی می گرفت ...
صدای بازیگران خانوم وبخصوص آقای سیدی دربعضی جاها ضعیف میشد ... اصطلاحاًمی افتاد!
نورپردازی عالی ... دیدن ادامه ›› بودودرخدمت اثر.
درکل از این نمایش می‌شود برداشت های متنوعی داشت و حال و هوای ملموس وبه روزی را منتقل می کرد.
برای کارگردان این نمایش خوب و دیگر دوستان آرزوی موفقیت دارم و درخشش ایشان در اجراهای پیش رو... ✌️❤️

بادرود فراوان
وسلام و خسته نباشید ویژه به خانوم بهاره رهنمای عزیز و دوست‌داشتنی ❤️
من در اجراهای نخستین این نمایش رو دیدم و ازبازی گرم و گیرای بانوبهاره رهنمای عزیز لذت بردم
به قدری لحظات رمانتیک رو به نرمی و رئالیته ی خاص خود اجرا می کردند که کاملا خودمو در فضای قصه حس می کردم و همراه کاراکتری که ساختندشدم. بازی نرم و روان همراه با شیطنت ها و شیوه ی خاص ایشان در بازی سازی و خلق لحظات خاص زنانه که فقط وفقط مختص وامضای خودشان هست‌.
و البته تلاش بازیگران آقا در کنار ایشان ستودنی واما کاملا با اختلاف و فاصله ای مشهود بود!
در مجموع اجرای خوب وتجربه ی لذتبخشی بود که دیدنش را به دوستان خوب هنری ام پیشنهاد می کنم😉✌️

بادرود فراوان و خسته نباشید به گروه نمایش ۹۱
من دیشب این اجرا رو دیدم
نمیدانم چندمین شب از اجرای این نمایش بود!
بادرنظرگرفتن شرایط پیچیده و مشکلاتی که در جامعه ودرمسیر تهیه و تولید و به روی صحنه بردن یک نمایش خوب هست، میدانم که تولید چنین آثاری پرمشقت و تحسین برانگیز ست! اما با احترام به جناب دادگر، این نمایش یا بدلیل تهویه ی نام مناسب و گرمای شدید سالن ویا پیچیدگی داستان نمایشنامه که با آن وضعیت نامطلوب توامان شده بود مخاطب را دچار کلافگی و گیجی و صداهای افکت بالا ذهن تماشاگر را پریشان وعصبی وارتباط با اثر را ضعیف می کرد!
کانسپچوال آرتی که در کارگردانی این نمایش بود را دوست داشتم ولی کلیت کار را هرگز❗
نوعی شلختگی و پریشانی وجامپ کاتهای پی درپی دراین اثر بود که قاب های خلاقانه و کانسپت های جذابی که وجود داشت را بی اثر می کرد !
اما با وجود گرمای شدیدو هوای نامطبوع سالن ، ویژگی جذابی که ازاین نمایش به چشمم خورد یادآوری فیلم «چاقو درآب پولانسکی» و صدای دلنشین وخوانندگی حرفه ای و درست خانوم اعتمادی بود.
با آرزوی موفقیت برای گروه خوب
وامیدبه اینکه شاهد آثار جذابتری باشیم🌹🙏🏻

بادرود فراوان
وسپاس بسیاراز نمایش شریف و دیدنی« کافه مک آدم»
نمایش خوبی بود و بازیها گرم وگیرابودند.
چقدرررررر بازی صادقانه و آواز آقای امید زندگانی که بسیار جذاب و دلنشین و ملموس وشریف بود رو دوستداشتم.
واقعا حضور ایشون به این نمایش وزن واعتبار می بخشید !
البته دیگر بازیگران هم حضوری پررنگ و بازیهای گرم و جذابی داشتند از جمله طاها محمدی در نقش جواد و خانوم عاطفه اکبری در نقش کتی که چشم مخاطب ناخودآگاه بازیشان را دنبال می کرد
خداقوت و دست مریزادبه همگی عوامل این گروه حرفه ای و به امید درخشش بر صحنه های پرتکرار تاتر✌️🌹

بادرود فراوان و تبریک و تشکر به کارگردان محترم , آقای علی شمس و تمامی عوامل ودست اندرکاران نمایش ارزشمند « برزمین میزندش»✌️
ممنون بابت ارزش واحترامی که به مخاطب امروز تاتر گذاشتید وخلق و طراحی صحنه ی درجه یک, با رنگ و لعابی جذاب و دیدنی ودر خدمت مفهوم اثر🙏تبریک و هزاران تبریک ودستمریزاد برای خلق این نمایش دیدنی✌️

این نمایش بشدت کاری شریف وبسیارپرتکنیک وحرفه ای و پر زحمت وباجزییات فراوانِ قابل مشاهده ای بود.
اما با احترام بسیار به جناب علی شمس، اجرا برمتن نمایشنامه ، پیشرو و غالب بودو بازی آقای دانیال خیرخواه که خیره کننده ، درجه یک ودرنوع خود بی نظیرو اعجاب آور بود، برمابقی رویدادهای صحنه سایه افکنده بود و چند پارگی و جامپ های به یکباره وشاید آوردن تصاویر تکراری بر روند دریافت و تجسم مخاطب ازمحتوای پرازمعنا و مفهومی که می آمد فلسفه ی حیات و درگیری انسان با مفهوم زمان ، ایزد زروان و عرفان شرق و فلسفه ی حیات ومرگ و...و... تا در ذهن مخاطب جابگیرد وحلاجی شود گسسته میشد!
ایکاش متن دچار این گسیختگی و صرفا رسم تابلویی مفهومی نبود❗
هرچند این پراکندگی و چند پارگی مدام تصاویر دور ازخط اصلی نمایشنامه ازارزشهای ... دیدن ادامه ›› هنرمندانه اثر کم نمی‌کند اما در صورت انسجام متنی ، ما با تاتری ایده آل وکم نظیر مواجه میشدیم.
در مجموع به شخصه از دیدن این نمایش لذت بردم وکیف کردم وبه عنوان یک کارگردان تاتر به ساخت همچین آثاری افتخار می کنم خوشحالم که تاتر ما دروازه های تازه ای را بروی دیدگان مخاطبین فهیم تاتر می گشاید 🙏🌹

بادرود فراوان و خسته نباشید به گروه و عوامل نمایش «بازی»
و تبریک به زوج هنرمندی که این نمایش رو با تلاشی که میشد ازشیوه کارشون فهمید ، در این روزهای سخت وملتهب بروی صحنه بردند.
خلاقیت کارگردان تحسین برانگیز بود.
اما شاید درانتخاب متن باید وسواس بیشتری بخرج میدادند!
چون تلاش و خلاقیت کارگردان و بازیگران بر صحنه وکل تیم حرفه ای مشهود وقابل توجه بود!
سبک کار خاص و متفاوت بود و نظر و دیدگاه کارگردان درپرداخت این نوع سبک و سیاق موضوع وصحنه پردازی وتکنیک کارگردانی رو دوست داشتم
به امید موفقیت های بسیار واینکه به زودی شاهد درخشش بیشتر
گروه و مخصوصا خانوم شیماحسن زاده عزیزباشم✌️🌹

بادرود فراوان
وخداقوت به گروه خوب نمایش مادوغ نیستیم
نمایش رو خیلی دوست داشتم
یه نمایش کاملا فکرشده بود و مشخص بود که عوامل کار کلی براش زحمت کشیده بودند . گریم ، لباس های بازیگران ، موسیقی و بخش عروسکی کار بسیار جذاب و دیدنی بود و کاملا کار طراحی شده وبا فکر کارگردان همسو بود وجلو می‌رفت . تنها موردی که به نظرم شاید اندکی ضعف برای من مخاطب محسوب میشد درام نمایش بود که به نظرم از کارگردانی و بازی متعهدانه و جذاب بازیگران جا مانده بود❗
واقعا دمتون گرم
به امید موفقیت های بسیار پیش رو.‌‌..🌹✌️