با درود فراوان
«عالیجناب M»؛ فاصله‌ی ایده تا اجرا
نمایش «عالیجناب M» به نویسندگی آراد احمدخانی و کارگردانی طاها یاریان، برای من بیش از آنکه به یک تجربه‌ی کامل نمایشی تبدیل شود، یادآور فاصله‌ی میان ایده‌ی اولیه و تحقق درست آن روی صحنه بود.
با وجود تلاش بازیگران وگروه، متن و اجرا از انسجام، ریتم و کشش لازم برخوردار نبود و در بخش‌هایی، میزانسن و بازی‌ها نیز نتوانستند به ایده‌ی مرکزی جان کافی ببخشند. طولانی شدن برخی لحظات، این مسئله را پررنگ‌تر کرده بود! تا جایی که شخصاً نتوانستم اجرا را تا پایان دنبال کنم.
با این حال، تجربه‌کردن و روی صحنه رفتن، بخشی جدایی‌ناپذیر از مسیر هر گروه است و به‌عنوان یک کارگردان به تمام زوایای اجرایی شدن یک متن معاصربانگاه ایده پردازانه واقفم و امیدوارم در آثار بعدی، حذف، انتخاب و دقت اجرایی جای بیشتری پیدا کند.
گاهی یک ایده‌ی خوب، برای تبدیل‌شدن به تئاتر خوب، به جسارتِ بیشتری برای حذف نیاز دارد.
با آرزوی درخشش وموفقیت های بسیار در کارهای پیش رو🙏🏻🌱