نمایش دوغ از اون دست کمدی های ایرانیه که با آشنایی زدایی و ایجاد تضاد در محتوا و اجرا، فضایی شاد و البته ملموسی رو برای مخاطب ایجاد می‌کنه.
بجز بخش هایی از اواسط نمایش که گاهی ریتم کند میشه باقی اجرا درست و لذت بخش بود. دو یا سه تلفن زدن پشت سرهم در فضایی که مخاطب از قبل می‌تونه حدس بزنه چه اتفاقی قراره بیافته هم بنظرم می‌تونه کم تر یا کوتاه تر بشه که طراوت باقی نمایش رو حفظ بکنه.
نمایش دوغ یک نمایش کاملا ایرانی با کمدی های درست و بجاست که در دل یک اتفاق داره نکته ای رو به ما هشدار میده.
اینکه تو دل زندگی اجتماعی یا موضوعات فردی ما چیو به چی می‌فروشیم و یا بهتره بگم به چی داریم توجه میکنیم و چیو از دست میدیم؟؟
در انتها تشکر میکنم از گروه خوب نمایش دوغ و ممنونم که تو این روزای سخت حالمو خوب کردید🙏🏻