برخی از نمایش‌ها در دوره جدید اجراها و یا بازتولیدشان، تلاش می‌کنند تا تغییراتی در متن، میزانسن، طراحی صحنه و بازیگران داشته باشند.
این تغییرات، امکان بهینه‌سازی ارتباط مخاطب با نمایش، داستان و روایت مورد طرح و وجوه دیگر اجرا را افزوده و باعث می‌شود که ظرفیت‌های دیگری از متن که در اجراهای دور نخست کمتر مورد توجه قرار گرفته است، بیشتر پرداخته شوند.
نمایش‌های بازتولیدی اگر بتوانند در معناسازی و ارجاعات متنی، عمیق‌تر شده و روایت را یکدست‌تر ارائه دهند، باعث  می‌شود قدم رو به جلویی برداشته و حتی برای مخاطبی که پیشتر به تماشای آن نشسته، تازگی و جذابیت داشته باشد. نمایش «اودیسه» به کارگردانی آرش دادگر از این نمونه است که پس از اجرای موفق در سال ۱۳۹۵، با اندکی حذف و پیرایش در متن و بازیگران، در سال ۱۳۹۹ و با عنوان «اودیسه ۲۰۲۰» در بازتولید برروی صحنه آمد که از جنبه‌ای دیگر و وجوه متفاوت‌تری را به اجرا گذاشت. نمایش «بی پدر» اثر چشمگیر محمد مساوات نیز نمونه بارز دیگری ست که پس از اجرای آن در سال ۱۳۹۶ سال گذشته با تغییراتی در طراحی صحنه، اجرا، متن و میزانسن‌ها بازتولید شد که توانست نمونه خلاقانه دیگری از این اثر را به معرض دید علاقه‌مندان بگذارد.
نمایش «۴۱۷» به کارگردانی سالار ‌مقیمی که نسخه تازه ای از نمایش «۴» بود هم از دیگر آثار نمایشی است در این بررسی باید با آن اشاره کرد. این شب‌ها نمایش «یخ بستگی» درخت‌های خیابون ولیعصر» به کارگردانی احمد سلگی پس از دور اول در بهار ۱۴۰۴، به بازتولیدی دیگر رسیده که تغییرات عمده‌ای را در این دور اجراها در نظر گرفته است. همچنین نام اثر تغییراتی داشته که بتواند این تمایز را بخوبی ... دیدن ادامه ›› نشان دهد.
«یخبستگی؛ درخت‌های خیابون ولیعصر» ماجرای عاشقانه‌ای را روایت می‌کند که پس از سال‌ها در یک موقعیت متفاوت به دیداری دوباره رسیده است. اما این دیدار پرده از رازها و اتفاقاتی بر می‌دارد که برای هر دو نفر تازگی دارد. این اثر با بازی سارا بهرامی و مجتبی پیرزاده در سالن استاد سمندریان مجموعه ایرانشهر بر روی صحنه است و نسخه دیگری از اجرای خود را با مخاطبان به اشتراک می‌گذارد.