هملت قاتل از آن دست نمایش‌هایی است که انسان را مجبور می‌کند به نقطه‌هایی از زندگی که گره‌های عمیق شخصیتی‌اش در آنها شکل گرفته عمیقا نگاه کند.
مخاطب را مجبور به فکر کردن می‌کند به خودش، به درونیاتش و به آنچه که در طول مسیر زندگی گذرانده است.
و البته به نظرم می‌رسد که نویسنده‌های نمایشنامه مسعود طیبی و یگانه محمدی احتمالاً همین را می‌خواسته‌اند...
و البته که علی یعقوبی به خوبی از عهده به نمایش گذاشتن فضای سایکودراماتیک نقش خود برآمده بود...