این کار در سبک پست مدرن و یک کلاژی از زندگی کمال که میان خاطرات، صداها و آدم‌های درونش،سرگردان است؛
مردی، گرفتارِ میلِ تمام‌نشدنی به «کامل بودن».
تئاتر انتشار جاده های عصبی از نظر فرمی و زیبایی بصری کاملا چشم نواز و در کنار آن موسیقی و نور پردازی یک شکل منسجم شده ای با مضمون داستان پیدا کرده و مخاطب میتواند از چند منظر، تأمل و تحلیل بررسی داشته باشد…
دیدن این تئاتر را حتما بهتون پیشنهاد میکنم🌱