پپرونی برای دیکتاتور نمایشی به کارگردانیِ علی احمدی مُشَوِقِ نمایشِ نَجِس بر سکوی تئاتر شهر است. این تئاتر که پیش از این در سال 1396 با بازیِ نسیم ادبی که حالا جای‌اش را رویا میرعلمی گرفته در تماشاخانه پالیز به روی صحنه رفته بود، سعی دارد با ایجادِ اتوبوسی به نامِ هَوَس و پخش در شبکه‌ی نمایش خانگی چهره‌ مخدوشی از تئاتری‌ها و تماشاگرانِ یک نمایش منتشر کند. اثر مرعوبیتی مشتبه شده و برگرفته از سینمای سردِ فرانسه دارد و هم‌جنس‌گرایی را در لفافه پیچانده و به خوردِ تماشاگرِ ایرانی می‌دهد. تئوریِ انتخابِ نام از سوی ونسان، کیایی، یک بازیِ دو سر باخت است چرا که اگر خوب به پانتومیمی که میرعلمی، لیزا، در ابتدای نمایش بازی می‌کند دقت کنیم می‌بینیم کُلیت متن در ساختِ سونوگرافی، فرزند دار شدنِ دیگری و ازدواج دست و پا شکسته عمل کرده. لبخندهای تماشاگران حاصل از گُنگی مفاهیمِ درونی دیالوگ‌ها است و این به مراتب خطرناک‌تر از بُمب‌هایی است که ترامپ بر سر مردمِ عزیزمان می‌ریزد. این تقطیعِ فرهنگی پیش از رسیدنِ لایتناهی‌سازی در زمانِ یک نمایش بازیگر را وادار به کُنِش‌های رفتاریِ روشن‌فکرمآبانه می‌کند. بازیگری که قرار نیست ما نریشن اولِ نمایش را بخشی از آن بدانیم چرا که اصلا این‌گونه تعریف کردنِ اشخاص مالِ تئاتر و دِرام نیست و این پدیده، مُحترمانه نشان داده کارگردان تا چه اندازه مرعوبِ فرهنگِ دیگری شده و...