دیشب فرصت تماشای اجرای «ناریا» رو داشتم؛ اجرایی که چیزی که از همون ابتدا توجهم رو جلب کرد، حضور پررنگ و تعداد زیاد کاراکترها روی صحنه بود. با این حجم از شخصیت‌ها، حفظ ریتم، هماهنگی و ایجاد ارتباط میان بازیگران کار ساده‌ای نیست؛ اما «ناریا» تونسته بود این شلوغیِ صحنه رو به بخشی از جذابیت خودش تبدیل کنه.

بازی‌ها در کنار هم فضای زنده و پویایی ساخته بودن و میزانسن و رفت‌وآمدهای متعدد روی صحنه، به اجرا انرژی می‌داد. چیزی که برای من ارزشمند بود، این بود که با وجود تعدد شخصیت‌ها، اجرا هویت خودش رو حفظ کرده بود و مخاطب رو با خودش همراه می‌کرد.

در نهایت خسته‌نباشید می‌گم به تمام گروه «ناریا» برای این تلاش و
انرژی‌ای که روی ... دیدن ادامه ›› صحنه گذاشتن.
و یک تشکر ویژه از حسین فردوسی عزیز، کارگردان اثر، برای هدایت این گروه پرجمعیت و خلق چنین تجربه‌ای روی صحنه.

دیدن چنین اجراهایی یادآوری می‌کنه که تئاتر فقط چند بازیگر روی صحنه نیست؛ حاصل هماهنگی و نفسِ مشترک یک گروهه. 🎭