بازی و به‌ خصوص بیان و صدای بازیگران واقعا از نقاط قوت اجرا بود و نورپردازی هم به‌خوبی در خدمت فضای نمایش قرار گرفته بود.

به نظرم متن نمایشنامه تونسته بود مفهوم ملال، خستگی، انتظار و در نهایت پوچی رو خوب منتقل کنه؛ اما همین موضوع باعث شده بود ریتم اجرا خیلی کند و در بخش‌هایی واقعاً خسته‌کننده بشه. البته این ملال و کندی بخشی از فضای اثره، ولی شاید اگر در کارگردانی، ایده یا تمهید خلاقانه‌ای برای مواجهه با این ریتم وجود داشت، تجربه تماشای نمایش جذاب‌تر می‌شد.

در مورد تماشاخانه لبخند هم به نظرم یک نکته قابل توجهه؛ فاصله ردیف‌های صندلی خیلی کم بود و در طول اجرا از نظر فضای پا واقعاً احساس ناراحتی می‌کردیم.