«اژدهاک» به کارگردانی آرش اشداد، اجرایی قابل‌تأمل از متنی به قلم بهرام بیضایی است که توانسته فضای خاص و زبان متفاوت اثر را با اجرایی زنده و پرانرژی همراه کند.

یکی از نقاط قوت نمایش، موسیقی آن است؛ موسیقی‌ای که صرفاً در پس‌زمینه قرار نمی‌گیرد و به شکل مؤثری در ساختن فضای نمایش و انتقال حس و تنش صحنه‌ها نقش دارد. باز
ی‌ها نیز از نقاط قوت اجراست؛ بازی‌هایی قدرتمند و باورپذیر که به‌خصوص در لحظات پرتنش، تأثیرگذاری نمایش را بیشتر می‌کنند.

آنچه «اژدهاک» را جذاب می‌کند، هماهنگی میان کارگردانی، بازی‌ها و موسیقی است؛ اجزایی که در کنار هم فضایی منسجم ساخته‌اند و باعث می‌شوند نمایش صرفاً به اجرای یک متن محدود نماند. به نظرم آرش اشداد در مواجهه با متن بیضایی، انتخاب‌های اجرایی قابل‌توجهی داشته و نتیجه، نمایشی است که هم از نظر اجرا تماشایی است و هم بعد از پایان، ذهن مخاطب را درگیر نگه می‌دارد.

از آن دست اجراهایی که ارزش دیدن