ثبت کامنت با اندکی تاخیر :)

نمایش «آتش‌سوزی‌ها» از آن تجربه‌هایی بود که بعد از تمام شدنش هم رهایت نمی‌کند. حالم را دگرگون کرد؛ نه فقط همان لحظه، بلکه حتی چند روز بعد هم مدام به آن فکر می‌کردم.

بعضی روایت‌ها فقط یک داستان نیستند؛ پنجره‌ای هستند رو به بخش‌هایی از جهان که ترجیح می‌دهیم نبینیم. درد، جنگ، نفرت، فقدان و زخم‌هایی که آدم‌ها با خودشان حمل می‌کنند.

اما چه می‌شود کرد؟ دنیا پر است از این حقیقت‌های تلخ و لحظه‌هایی که حال آدم را خراب می‌کنند. شاید هنر دقیقاً برای همین است؛ اینکه ما را مجبور کند چند دقیقه بایستیم، نگاه کنیم و چیزهایی را ببینیم که در شلوغی زندگی از کنارشان رد می‌شویم.