این نمایش خیلی خوب بود و میشه گفت کارگردان محترم بطور صحیح از بازیگران بهره برده و بعنوان مثال اگر بخواهیم بازی زهره صادقیان در نمایش «اعتراف‌ها و دروغ‌ها» را از نگاه بازیگری بررسی کنیم، می‌توان چنین گفت:

بازی زهره صادقیان بیشتر بر حس، بیان و ارتباط مستقیم با فضای روانی نمایش استوار است. نقطه قوت او این است که تلاش می‌کند شخصیت را صرفاً با دیالوگ معرفی نکند، بلکه مکث، نگاه، واکنش و سکوت را هم وارد بازی کند. این ویژگی باعث می‌شود لحظات اعتراف و رویارویی، باورپذیرتر شوند.


بلزیگران دیگر نیز ظرفیت خوبی برای نقش‌های درون‌گرا، روان‌شناختی و مبتنی بر کشمکش‌های انسانی دارند.
جایی که بازیگر باید گاهی با یک نگاه، بیشتر از یک صفحه دیالوگ حرف بزند.
و دستمریزاد به خانم بیتا فلاح طراح ، کارگردان و تهیه کننده
که اندیشمندانه این تاتر را به صحنه برد
درخشان هستند همگی گروه
#داود_محمدآبادی