دیشب به همراه دوست عزیزی به تماشای قصاب نشستم و باید عرض کنم نمایش قصاب، به عنوان نمایشی که صرفا برای گذران یک جمعه ملال‌آور انتخابش کرده بودیم، نمایشی بود که صادقانه انتظار نداشتیم میخکوبمان کند اما اینکار را کرد و این امر را مرهون تلاش تمامی ارکانش بود.
راستش را بخواهید کلا کم پیش آمده است در سالن ۲ هما نمایش میخکوب‌کننده‌ای دیده باشیم.
به نظرم این نمایش با استفاده از حداکثر امکانات دراختیارش و با اتکا به توانایی بازیگرانش و یک نمایشنامه که ساخت و پرداخت درام آن عمیقا برای من جذاب بود، اثری ساخت که شدیدا از تماشایش لذت بردم.
شاید اثر اولش کمی کم جان و با ریتم پایین آغاز شود و تناسب اولیه بین بازی بازیگران در حد ده دقیقه یا یک ربع وجود نداشته باشد که این احتمالا جدی ترین انتقاد من به اثر باشد، اما بعد از ساخت و پرداخت کافی درام نسبت به شروع نمایش، ایجاد سوالات درگیر کننده در ذهن مخاطب و همانطور که بالاتر گفتم با اتکا به نمایشنامه‌ای خوب، به مرور و خصوصا بعد از ورود نازنین حشم‌دار در نقش مترجم شروع به فتح قله‌های دراماتیک خودش می‌کند و هر چه می‌گذرد تمام بازیگران در سطح نزدیکی از درخشش به این موفقیت کمک می‌کنند. نکته‌ی خیلی خوب این نمایش از نظر من این است که بر خلاف برخی آثاری که اخیرا به تماشایشان نشستم بازیگران در هیچ کجای نمایش ضرب‌آهنگ درام را نمی‌کشند و این نمایش هر بار سعی می‌کند درام خود را به قله‌ی بعدی ببرد بازیگران نیز با تمام قوا همراه او هستند.

به نظرم این نمایش طراحی صحنه یا طراحی نور فوق‌العاده و یا عجیب غریبی هم ندارد اما با همان امکاناتش توانست مینیمالیسم فضایی خودش به جهت ... دیدن ادامه ›› تمرکز مخاطب روی اصل درام را ایجاد کند. حداقل برای من که در اومده بود!

در یک کلام کارگردان این نمایش به نظرم حداکثر کیفیت متن و حداکثر کیفیت بازیگرانش را از آن‌ها بیرون کشیده است و اثری را خلق کرده است که بعید است صرفا یکبار به تماشای آن بنشینم.

حتما توصیه به تماشای آن دارم.
موفق باشید.