بعضی نمایش ها را فقط تماشا نمیکنی ؛ یک جایی از خودت را می گذاری میان شان و بعد هر بار که بر میگردی با آدم دیگری از خودت رو به رو میشوی .
"پرواز 257" برای من از همان هاست و اینبار میان تمام آنچه رو صحنه اتفاق می افتد ، اینبار به " ماهان " رسیدم ؛ همان « سفید » خودم .
شاید بعضی آدم ها قرار نیست بمانند ؛ قرار است در ما چیزی را بیدار کنند و بعد بخشی از خاطره مان شوند .
اینبار پرواز 257 را جور دیگری دیدم ؛ با فاصله ای از تجربه قبلی اما با همان حس آشنا دلتنگی .
و شاید زیباترین بخش تئاتر همین باشد ؛ اینکه یک قصه ، هر بار که به سراغش میروی ، قصه تازه ای از تو روایت کند .
ممنونم از تو سفید عزیزم " ماهان حیدری" که زیبا و خاطره انگیز تر کردی یادم میمونه و سر قولم هستم که بیشتر از قبل مراقب خودم باشم و سبزتر
ممنون حسین فردوسی عزیز بابت ساختن این تجربه های قشنگ
موفقیت و درخشش بیش از پیش برای شما و تیم " پرواز 257 "