بازی‌ عمیق و باورپذیر امیر موذنی و شمیم معین؛ بده‌بستان‌های حسی روان، کنترل عالی روی بدن و بیان، و فراز و فرودهای عاطفی که به‌درستی در ریتم اثر جا افتاده اند. تماشاگر اصلاً احساس غریبگی با کاراکترها نمی‌کرد و در تنهایی‌ها، عشق و بار غم داستان غرق می‌شد. ترکیب این حضور درخشان با صدای سیستم و گوینده (مرتضی موسوی)، اتمسفر سرد و در عین حال درگیرکننده‌ای به صحنه داده بود که فاصله میان خیال، واقعیت و دلتنگی را پررنگ‌تر می‌کرد.