چند شب پیش تجربه جدید رویایی با بی تای عزیز و انعکاس انرژی و قدرت بازی استاندارد و درستش من را وادار کرد در مورد این نمایش بنویسم. قطعا به اجرا بردن چنین پرفورمنسی با این تعداد بازیگر کار سختی هست ولی گروه کارگردانی از پس اجرا برامده و چیدمان متفاوت حضور مخاطب در جوار بازیگر باعث انتقال احساس و مفهوم اجرا میشه. البته از حق نگذریم که طراحی خیلی درست صحنه دست کارگردان را برای خلق هر اتفاقی باز گذاشته و گویی این ابتکار درست در پیشبرد قصه هم کمک شایانی کرده. رنگ ها در اجرا به نحوی بیان گر درونیات و حال وهوای رویاگونه و سورئال شخصیت ها هستن و سخن از درون ذهن بازیگر وکالبد رها شده اش به بیان و گفت گو و درد دل تبدیل میشه و مخاطب در مقام شنونده همراه نمایش خواهد بود. من تجربه رویارو شدن با بازیگر را از این منظر بشدت دوست داشتم که انتقال احساس از دریچه چشم‌هاش بشدت قابل لمس بود و در بیان ذهنیات و روایت یک داستان گاهی چشم هاش بیان گر بود و گاهی میمیک و این عالی بود . در نهایت از درایت اجرایی و ایده جذاب بکار رفته در طراحی صحنه و بازی های خوب نمایش و کارگردانی تشکر میکنم