«این دو را من بازی می‌کنم» از آن نمایش‌هایی است که تماشای آن، فراتر از دنبال کردن داستان، فرصتی برای مکث روی جزئیات و لحظه‌هاست. از نگاه من به‌عنوان عکاس تئاتر، جذابیت چنین اجرایی در لحظاتی شکل می‌گیرد که حرکت، نگاه و سکوت، هرکدام بخشی از روایت می‌شوند. لحظه‌هایی که شاید کوتاه باشند، اما می‌توانند تصویری ماندگار از جهان نمایش بسازند. تجربه‌ای که ارزش دیدن و دوباره به خاطر آوردن دارد.