جنگی برای آب
و آبی برای شستن و زدودن جنگ و نشانه‌هایش

یادداشت فرشید قلی پور بر نمایش شوری

اصول یک متن تک پرسوناژ که مونولوگ‌ بلندی است و باید توسط یک بازیگر اجرا شود، بر این است که اثر دارای چند جذابیت نهفته در خودش باشد؛ جذابیت روایی در داستان‌پردازی، کشش رویدادهای قابل نقل، فضاسازی توسط بازیگر و در نهایت نقش‌آفرینی بازیگری که روایت را برای تماشاگر ... دیدن ادامه ›› پیش می‌برد

شوری نوشته‌ی علی صفری را می‌توان مصداق بارز جریان سیال ذهن دانست

روایتی که از ماجرای آب و همه‌ی حاشیه‌های مربوط به آن آغاز می‌شود و با مطرح شدن موضوعات مختلف که بیانگر دغدغه‌ی شخصیت اصلی و تنها شخصیت اثر است پیش می‌رود

به مانند همه‌ی نمایشنامه‌های مونولوگِ تک پرسوناژ، در لابه‌لای روایت، به موضوعات دیگری هم می‌پردازد و تعریفی که در مقدمه آمد، بر آن مصداق می‌یابد

به قول مردِ نمایشنامه، قاعده بر این است که وقتی روایتی سراسر غم‌انگیز می‌گویی، لابه‌لای آن، مجالی هم برای تنفس بگذاری؛ که علی صفری آن را انجام داده است، مجالی که بازیگر استادانه و روان برای متن، خودش و تماشاگر ایجاد می کند

اما اینکه نمایشنامه از نقطه‌ای که آغاز می‌شود و با گذشتن از جریان ماز گونه‌ی خرده پیرنگ‌های خود، به جایی شبیه همان نقطه‌ی آغازین می‌رسد، در حالی که مرد ماجرا دیگر آن شخصیت اول اثر نیست، را می‌توان قدرت تخیل و نقطه‌ی مثبت روایتگری علی صفری دانست که مخاطبش را با نقل داستانی بی‌تکلف و به دور از سانتی‌مانتال پُرگو، به شیوایی و سادگی، با خود تا پایان همراه می‌کند