ایده‌ی نمایش ظرفیت دراماتیک و البته تناقض تلخی هم در خود دارد: گویی زندگی، درست زمانی امکان تجربه‌کردن یک رابطه را می‌دهد که دیگر فرصتی برای زیستن باقی نمانده است. از این منظر، نمایش می‌تواند فراتر از مواجهه با مرگ برود و به مفاهیمی مثل رابطه، میل، ترس و آگاهی از پایان بپردازد. به‌نظرم یکی از جذاب‌ترین پرسش‌هایی که این موقعیت ایجاد می‌کند این است که آیا شناختن دیگری در واپسین لحظات، می‌تواند معنایی به آنچه باقی مانده بده یا صرفاً فقدانی را که در راه است دردناک‌تر کند...نمایش را خیلی دوست داشتم و منتظر اجرای عمومی هستم.