بعضی اجراها فقط روایتگر یک داستان نیستند؛ آن‌ها به لایه‌هایی از احساس انسان دست می‌برند که شاید مدت‌هاست در سکوت و فراموشی مانده‌اند. اجرای «من او آن» برای من از همین جنس بود؛ اجرایی عمیقاً دراماتیک که با تکیه بر موسیقی، دیالوگ و بازی‌هایی درخشان، مخاطب را به مواجهه با عواطف درونی خود دعوت می‌کرد.

آنچه بیش از همه در این اجرا توجه مرا جلب کرد، قدرت بدن و بیان بازیگران در انتقال احساس بود؛ بازی‌هایی که بدون نیاز به اغراق‌های بیرونی، توانایی برانگیختن عمیق‌ترین واکنش‌های عاطفی را داشتند. بدن و صدا در این اجرا صرفاً ابزارهایی برای روایت نبودند، بلکه به زبان‌هایی زنده برای بیان رنج، اندوه و تجر
به‌های انسانی تبدیل شده بودند.

با این حال، به نظرم نقطه قابل تأمل چنین اجراهایی، مرز میان برانگیختن احساس و تحمیل آن به مخاطب است؛ مرزی که اگر با ظرافت هنری حفظ شود، می‌تواند اندوه را از یک واکنش لحظه‌ای فراتر ببرد و به تجربه‌ای ماندگار ... دیدن ادامه ›› تبدیل کند.

من از تماشای این اجرا لذت بردم؛ نه فقط به دلیل بار عاطفی آن، بلکه به خاطر تماشای بازیگرانی که نشان دادند بدن و بیان، وقتی با شناخت، تمرین و درک درست از موقعیت دراماتیک همراه شوند، تا چه اندازه می‌توانند بر مخاطب اثر بگذارند.

«من او آن» برای من یادآور این حقیقت بود که تئاتر، در بهترین شکل خود، صرفاً احساسات را به نمایش نمی‌گذارد؛ گاهی چیزی را در درون ما بیدار می‌کند که پیش از آن، حتی از حضورش بی‌خبر بوده‌ایم.