بعضی متن‌ها برای زنده ماندن نیازی به آن ندارند که مربوط به دوران خودشان باشند.
با تفکر بر ماهیت اثر و دراماتورژی درست و پیدا کردن ارتباطی بین آنچه که نویسنده خواسته و دنیای امروز میشود هر متنی را به صحنه کشاند.
و چقدر بهتر خواهد بود اگر مواجه مخاطب نمایش با متنی باشد که پیش از این هرگز فرصت نکرده است که در مرحله اول آنطور که شایسته آن است خوانده شود و در مرحله دوم در اجرایی نمایشی جان بگیرد و برای شخصیت‌هایش و درونمایه‌ای که به قصد آن خلق شده،روح جدیدی در کالبد خود جذب کند.
نمایش اشمرز به نویسندگی بروس ویان یکی از همان هاست.