درباره نمایش «تن و دیگر تکه‌پاره‌های عشق»
به دعوت رضا بهکام عزیز، به تماشای نمایش «تن و دیگر تکه‌پاره‌های عشق» نشستم؛ اجرایی که از همان عنوان، مخاطب را به جهان تکه‌تکه‌شده‌ای از عشق، تن، مرگ و زندگی دعوت می‌کند.
نمایش با تکیه بر فضایی میان واقعیت و ایلوژن ، تلاش می‌کند مخاطب را وارد جهان ذهنی و روان‌شناختی شخصیت‌ها کند؛ جهانی که در آن مرز میان بودن و نبودن، زندگی و مرگ و واقعیت و خیال چندان روشن نیست.
آنچه در این اجرا بیش از هر چیز به چشم می‌آید، اهمیت فرم و زبان اجرایی است. به نظر می‌رسد کارگردان بیش از آنکه بخواهد از مسیر روایت متعارف به محتوا نزدیک شود، تلاش کرده است با تکیه بر ساختار اجرایی، تصویر، میزانسن و عناصر زیبایی‌شناختی، جهان مورد نظرش را خلق کند.
این انتخاب، به خلق فضایی قابل تأمل و تجربه‌ای متفاوت منجر شده است؛ هرچند به اعتقاد من در بخش‌هایی، فرم بر محتوا غلبه پیدا می‌کند. گویی گاهی زیبایی و پیچیدگی زبان اجرایی، فرصت کمتری برای رسوب عاطفی و تعمیق مفاهیم در ذهن مخاطب باقی می‌گذارد.
البته این مسئله لزوماً نقطه ضعف مطلق اثر نیست؛ ... دیدن ادامه ›› بلکه به نسبت میان فرم و محتوا برمی‌گردد. به باور من، زمانی که فرم در خدمت کشف لایه‌های پنهان محتوا قرار بگیرد، تأثیرگذاری اثر چند برابر خواهد شد. در این اجرا اما گاهی خود فرم به مقصد تبدیل می‌شود، نه وسیله‌ای برای رسیدن به آن.
یکی از نقاط قوت نمایش، بازی‌های قابل توجه و هماهنگ گروه بازیگری است که هر سه در شکل‌گیری جهان اجرایی اثر سهم دارند. بازی‌ها در هماهنگی با فضای ذهنی و غیرمتعارف نمایش پیش می‌روند و بازیگران تلاش می‌کنند از مرزهای واقع‌گرایی معمول فاصله بگیرند و به لحن و مختصات جهان اثر نزدیک شوند. آنچه برای من در بازیگری این اجرا اهمیت داشت، همراهی بازیگران با زبان فرمی کارگردان و تلاش برای حفظ انسجام اجرایی در فضایی بود که به سادگی نمی‌توان در آن به تعادل رسید. به نظرم این همراهی و هماهنگی، از امتیازهای مهم اجراست.
در نهایت «تن و دیگر تکه‌پاره‌های عشق» تجربه‌ای قابل احترام و تماشایی است؛ اجرایی که می‌توان درباره انتخاب‌های کارگردانی، زبان بصری و نسبت میان زیبایی‌شناسی و معنا با آن گفت‌وگو کرد.
به رضا بهکام عزیز و گروه پرتلاش این نمایش خسته نباشید می‌گویم. برای جسارت، تلاش و دغدغه‌مندی‌شان در خلق یک تجربه اجرایی متفاوت آرزوی موفقیت دارم.
پیشنهاد می‌کنم اگر به تئاتر، تجربه‌های فرمی و اجراهایی با جهان ذهنی و زیبایی‌شناسی متفاوت علاقه‌مندید، فرصت تماشای این نمایش را از دست ندهید.
تئاتر زمانی زنده است که پس از پایان اجرا، پرسش‌هایش در ذهن تماشاگر ادامه پیدا کند. خسته نباشید به همه عوامل این اثر. 🌱