هیس‌طوری: راه‌پیمایی اشک‌ها از آن دسته آثاری‌ست که وجودشان برای تئاتر، نعمت است؛ نه آنکه بی نقص و تماما فوق العاده به نظر می‌رسند ( گرچه هیچ کاری در هنر به این‌گونه نیست ) بلکه به آن خاطر که تجربه می‌کنند. می‌سازند. درهم می‌آمیزند و بعد دوباره سازه‌ای که خودشان ساخته‌اند را به آواره‌ای تبدیل می‌کنند تا مخاطب هنر و نمایش آگاه باشد که زمین بازی هنر دقیقا مثل زمین بازی داستان این نمایش، نامحدود و فراخ است؛ آنچنان نامحدود که می‌توان کل تاریخ را در آن جای داد.
دغدغه و مفهوم کار بسیار محترم و عزیز است؛ از اثر قبلی گروه که به خود انسان و احوالاتش می‌پرداخت حتی کمی جلوتر امده و سراغ رفتارهای انسان با جهان پیرامونش را نشانه گرفته؛ انسانی که فرقی ندارد شاگرد تنبل و بی خاصیت کلاس درس باشد یا فرمانده جنگیِ نادانی که فهمی از شخصیت انسان‌ها ندارد؛ هر خرابی و آوار این دنیا، حاصل طمع هر روزه‌ی ما انسان‌هاست.‌
صحنه‌ی درخشان کریستف کلمب و کشیش از آن کمدی موقعیت‌های جذاب است که پیش از این هم از علیرضا نجف دیده‌ایم و بعد از مدت‌ها توانست خنده‌ای از ته دل بر وجودمان بنشاند.
روند داستان و میانه‌های ماجراها پس از رخداد فتح جزایر و همزیستی با بومی‌ها دچار تغییر لحن و زبان قابل توجه‌ای می‌شود که این به خودی خود بد نیست اما تا مخاطب بخواهد از شیرینی و خلاقیت لحظات قبلی دل بکند؛ کار دشواری ... دیدن ادامه ›› را دارد.
بازی بازیگران یک‌دست و یکپارچه است و این نشان از کیفیت تمرین‌ها دارد؛ همگی مشخص و عیان هستند و حتی شکل وارد شدنشان به تیپ های شخصیتی مختلف هم بجا و کارآمد است.
نقش گرداننده بازی / دکتر با بازی کیارش کامرو یکی از آن شخصیت سازی های جذاب و دلنشین است که بعد از تماشایش در دلم گفتم ای کاش یک اسپین آف اختصاصی از این شخصیت را می‌توانستیم به تماشا بنشینیم.
نقش دلقک که به نوعی در نظرم خالق بازی آمد در عین اینکه دیالوگی ندارد اما قابل توجه است؛ بیش از هر چیز بازی بهار صبوریان در این نقش شایسته تحسین است؛ به شکلی که اگر لحظاتی از جریان نمایش خارج شوی و خیره به آن شوی؛ سخت می‌شود تا به جریان اصلی برگردی زیرا بازی شخصیت، پر از ظرافت و ریزه‌کاری های جذاب است که نشان از هماهنگی و درک متقابل بازیگر و کارگردان از اتفاق پیش آمده بوده است.
در نهایت راه‌پیمایی اشک‌ها اثریست که باید دیده شود؛ باید تجربه شود و از طرف گروه اجرایی، چه بهتر که دچار تغییراتی شود زیرا که پتانسیل و توان اتفاقاتی که می‌تواند رقم بزند؛ بیشتر از این کیفیت قابل قبولی‌ست که روی صحنه به تماشا نشستیم...