پنجشنبه ۱۴ آبان به تماشای نمایش لیکانتروپی نشستم.

از نظر مفهومی، به نظرم نمایش توانسته بود استعاره «گرگ» و «گوسفند» را از دوگانه‌های مرسوم شکارچی و شکار، قربانی و متجاوز فراتر ببرد و به چالش بکشد

آیا گرگ بودن به معنای آزادی و قدرت مطلق است؟ آیا گوسفند بودن نتیجه یک انتخاب فردی است یا نوعی اجبار و میراثی که از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شود؟ و آیا کسی که قوانین را وضع می‌کند لزوماً از محدودیت‌ها و پیامدهای همان قوانین مصون می‌ماند؟

دکور صحنه از همان لحظات پیش از شروع اجرا فضایی دلهره‌آور و مرموز ایجاد کرده بود. نورپردازی دقیق و حساب‌شده در طول نمایش به‌خوبی این حس اضطراب و هراس رو تقویت می‌کرد😁😁

ماکت گوشت روی صحنه هم واقعاً برایم جالب بود. حقیقتاً برای مدتی هنگام تماشا فکر می‌کردم با یک تکه گوشت واقعی طرفم! (دوستان!احتمالاً ... دیدن ادامه ›› برای شما عجیب هست که چرا چنین تصوری داشتم😁اما خب من از نسلی هستم که لیدی گاگا رو با لباس ساخته‌شده از گوشت در مراسم MTV سال ۲۰۱۰ دیده😁😁😁 پس این میزان شک و تردید کاملاً موجه هست :)))

تنها نکته‌ای که به نظرم جای بهبود داشت، متن پایانی نمایش بود که روی صحنه ظاهر می‌شد. به دلیل پیچ‌وتاب پارچه‌های دکور و کوچک بودن فونت، خواندن آن چندان راحت نبود و نوشته هم خیلی زود از روی صفحه محو شد. به نظرم استفاده از فونت بزرگ‌تر، نمایش طولانی‌تر متن یا حتی همراه کردن آن با یک خوانش صوتی می‌توانست بهتر باشه.

سپاس از همه عزیزانی که در خلق اثر دخیل بودند💚
خسته نباشید 🙌🏻💚