یادداشت مهام میقانی بر نمایش «وزارت آب»
چه میزان عشق برای هنر کافی است؟ من خودم را از عاشقترینها میدانستم؛ به نوشتن؛ به نشستن پشت میز و جنگیدن با تپش قلب و لرزش انگشتان؛ به تراشیدن چروکهای چهرهای از دل سنگی تخت و صلب تا اینکه چند بازیگر را دیدم. یکی از عزیزترین کسانِ من بازیگر است؛ بخت ِبیرون جهیدن جملاتم از تارهای صوتی رضا بهبودی و دیدن خیال خامی که افتان و خیزانِ تن سعید چنگیزیان شد داشتهام؛ اما هر دو این بازیگران، این به راستی "هنرپیشه"گان، از به اصطلاح نسل طلایی ِتئاتر میآمدهاند و من با خودم میگفتم اینان از جهانی دیگرند که تربیتی یک سر متفاوت داشته است. اما دیدن عشق فروزانِ بازیگری که درست همسن خودم است جور دیگری بر من رسوخ میکند. از آنجایی که مدتهاست در آماتور بودن حرفهای شدهام، سالهاست که بازیگر میبینم؛ رنگارنگ و جورواجور؛ به خودم اجازه میدهم که حدس بزنم برای یک بازیگر چهلویک ساله شجاعت معنای دیگری پیدا میکند. حالا سنی داری که هم میتوانی جای جوانی سیساله باشی و هم عاقلسنی پنجاه ساله؛ و ذات این دورانِ شکننده، طولانی نبودن آن است. حالا دیگر هر فرصتی برای بیشتر دیده شدن، طنین آشکار خود را از کیلومترها دورتر به صدا درمیآورد و چون افسار زندگی در پایان جوانی دیگر یکسر به دست منطق سپرده میشود کمتر بازیگری را میشود پیدا کرد که از حضور در یکی از محبوبترین سریالهای شبکهی خانگی کناره بگیرد، تنها برای اینکه میخواهد حدود توانایی خود را دوباره روی صحنه به چالش بکشد؛ تنها به این دلیل که جملاتی را فریاد بزند که از عمق جانش دوستشان دارد با اینکه ذرهای با منطق همساز نمیشوند. چون ایمان داشته است که "بازیگران تئاتر" "شَمَن"های زمانهی ما هستند. چه طور میشود مثل یک کودک دوچرخهسوار به پیشباز سراشیبی ِغریبهای رفت و مثل یک جراح، بیاطمینان به کوچکترین مویرگها نزدیک نشد؟ بازیگری که اگر بخواهد میتواند
... دیدن ادامه ››
سرراستترین امیال ِتخریبشدهترین سلیقهها را به چنگ آورد، تصمیم میگیرد حدود خودش را به آزمون بگذارد. نزدیک به نود دقیقه بر صحنه بماند، شش نقش بازی کند، بیست و هفت ساله و شصت و سه ساله شود، در کمتر از نیم ساعت هم پدر شود و هم مادر، جنسیت عوض کند، دختری عاشق و وزیری درمانده شود در حالی که نه فقط با نصف این زحمت دوبرابر سقف و لباس و خوراک با خود میبرد که عطش میلیونها شیفتهی "راحتالحلقوم" را با دیدن الگوهایی که قبلن بارها از پسشان برآمده بود فرومینشاند و تحسینشان را میخرد. من اگر امکانش را داشتم این کار را میکردم؟ در اتاق تعویض لباس چند بار روی هوا میپریدم و میگفتم امروز میخواهم فلان صحنه را طوری دیگر بازی کنم و در عین حال روی صحنه حواسم باشد باید چند قدم بیچشم انداختن به پشت سر به عقب بردارم تا همزمان با نشستنم دیالوگم تمام شود؟ آن هم وقتی میدانم اغلب آنها که یک تُک پا آمدهاند جشنوارهای از ویدئوهای اینستاگرامی را روی صحنه ببینند و استوریهایشان را پشت هم ردیف کنند، مات و دبنگ و سرگشته میکنم، نه به خاطر اینکه آنها نمیفهمند؛ به خاطر اینکه بزرگترین جنگ من پنجه در پنجهی خودم افکندن است؟
دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵