در روز
از روز
تا روز
آغاز از ساعت
پایان تا ساعت
دارای سانس فعال
آنلاین
کمدی
کودک و نوجوان
تیوال | ایلیا شمس
SB > com/org | (HTTPS) localhost : 18:28:55
 

تهیه کننده، مدیر تولید، مدیر روابط عمومی، مدیر تبلیغات و مشاور تبلیغات و...

 ۱۳ اسفند ۱۳۶۶
«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال به سیستم وارد شوید
۱ ساعت پیش
یادداشت مهام میقانی بر نمایش «وزارت آب»

چه میزان عشق برای هنر کافی است؟ من خودم را از عاشق‌ترین‌ها می‌دانستم؛ به نوشتن؛ به نشستن پشت میز و جنگیدن با تپش قلب و لرزش انگشتان؛ به تراشیدن چروک‌های چهره‌ای از دل سنگی تخت و صلب تا اینکه چند بازیگر را دیدم. یکی از عزیزترین کسانِ من بازیگر است؛ بخت ِبیرون جهیدن جملاتم از تارهای صوتی رضا بهبودی و دیدن خیال خامی که افتان و خیزانِ تن سعید چنگیزیان شد داشته‌ام؛ اما هر دو این بازیگران، این به راستی "هنرپیشه‌"گان، از به اصطلاح نسل طلایی ِتئاتر می‌آمده‌اند و من با خودم می‌گفتم اینان از جهانی دیگرند که تربیتی یک سر متفاوت داشته است. اما دیدن عشق فروزانِ بازیگری که درست هم‌سن خودم است جور دیگری بر من رسوخ می‌کند. از آنجایی که مدت‌هاست در آماتور بودن حرفه‌ای شده‌ام، سالهاست که بازیگر می‌بینم؛ رنگارنگ و جورواجور؛ به خودم اجازه می‌دهم که حدس بزنم برای یک بازیگر چهل‌و‌یک ساله شجاعت معنای دیگری پیدا می‌کند. حالا سنی داری که هم می‌توانی جای جوانی سی‌ساله باشی و هم عاقل‌سنی پنجاه ساله؛ و ذات این دورانِ شکننده، طولانی نبودن آن است. حالا دیگر هر فرصتی برای بیشتر دیده شدن، طنین آشکار خود را از کیلومتر‌ها دورتر به صدا درمی‌آورد و چون افسار زندگی در پایان جوانی دیگر یک‌سر به دست منطق سپرده می‌شود کمتر بازیگری را می‌شود پیدا کرد که از حضور در یکی از محبوب‌ترین سریال‌های شبکه‌ی خانگی کناره بگیرد، تنها برای اینکه می‌خواهد حدود توانایی خود را دوباره روی صحنه به چالش بکشد؛ تنها به این دلیل که جملاتی را فریاد بزند که از عمق جانش دوستشان دارد با اینکه ذره‌ای با منطق همساز نمی‌شوند. چون ایمان داشته است که "بازیگران تئاتر" "شَمَن"‌های زمانه‌ی ما هستند. چه طور می‌شود مثل یک کودک دوچرخه‌سوار به پیشباز سراشیبی ِغریبه‌ای رفت و مثل یک جراح، بی‌‌اطمینان به کوچکترین مویرگ‌ها نزدیک نشد؟ بازیگری که اگر بخواهد می‌تواند ... دیدن ادامه ›› سرراست‌ترین امیال ِتخریب‌شده‌ترین سلیقه‌ها را به چنگ آورد، تصمیم می‌گیرد حدود خودش را به آزمون بگذارد. نزدیک به نود دقیقه بر صحنه بماند، شش نقش بازی کند، بیست و هفت ساله و شصت و سه ساله شود، در کمتر از نیم ساعت هم پدر شود و هم مادر، جنسیت عوض کند، دختری عاشق و وزیری درمانده شود در حالی که نه فقط با نصف این زحمت دوبرابر سقف و لباس و خوراک با خود می‌برد که عطش میلیون‌ها شیفته‌ی "راحت‌الحلقوم" را با دیدن الگوهایی که قبلن بارها از پسشان برآمده بود فرومی‌نشاند و تحسینشان را می‌خرد. من اگر امکانش را داشتم این کار را می‌کردم؟ در اتاق تعویض لباس چند بار روی هوا می‌پریدم و می‌گفتم امروز می‌خواهم فلان صحنه را طوری دیگر بازی کنم و در عین حال روی صحنه حواسم باشد باید چند قدم بی‌چشم انداختن به پشت سر به عقب بردارم تا همزمان با نشستنم دیالوگم تمام شود؟ آن هم وقتی می‌دانم اغلب آنها که یک تُک پا آمده‌اند جشنواره‌ای از ویدئو‌های اینستاگرامی را روی صحنه ببینند و استوری‌هایشان را پشت هم ردیف کنند، مات و دبنگ و سرگشته می‌کنم، نه به خاطر اینکه آنها نمی‌فهمند؛ به خاطر اینکه بزرگترین جنگ من پنجه در پنجه‌ی خودم افکندن است؟

دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵
۷ ساعت پیش
نگاهی به نمایش دیوانه‌خانه زری‌بوره
به کارگردانی همایون غنی‌زاده

در عمارت جنون
نسیم قاضی‌زاده

تماشای نمایش‌های همایون غنی‌زاده بیش از آن‌که مواجهه با یک روایت نمایشی متعارف باشد، ورود به جهانی است که قواعد آشنای واقعیت در آن به‌هم می‌ریزد. جهانی تاریک، نامتعارف، گاه هراس‌آور و در عین حال به‌شکلی عجیب زیبا؛ جهانی که شخصیت‌هایش انگار از حاشیه کابوس‌ها، خاطرات پریشان و داستان‌های وهم‌آلود بیرون آمده‌اند. در این جهان، خشونت چندان غریبه نیست، جنون مرز مشخصی با عقل ندارد و زیبایی گاهی درست در جایی ظاهر می‌شود که انتظارش را نداریم.
«دیوانه‌خانه ... دیدن ادامه ›› زری‌بوره»، تازه‌ترین نمایش همایون غنی‌زاده، پیش از آنکه با خود نمایش آغاز شود، از لحظه ورود به مکان اجرا شروع می‌شود. عمارت قدیمی‌ای که نام «کارگاه تئاتر» بر آن گذاشته‌اند، با اتاق نشیمنی که صحنه نمایش شده و صندلی‌هایی معمولی که دور تا دور آن چیده شده‌اند، تماشاگر را از همان ابتدا در موقعیتی متفاوت قرار می‌دهد. اینجا خبری از فاصله امن میان صحنه و سالن نیست. تماشاگر درست در دل فضای نمایش نشسته است؛ در خانه‌ای قدیمی با آینه‌های کهنه، دیوارها و سقف‌هایی که رنگشان ریخته و فضایی که گویی سال‌هاست چیزی در آن به پایان نرسیده است.

این انتخاب مکانی، صرفاً یک تمهید اجرایی نیست؛ بخشی از جهان زیبایی‌شناختی نمایش است. خانه با فرسودگی واقعی خود، پیشاپیش تصویری از جهانی می‌سازد که ساکنانش، با وجود فروپاشی همه‌چیز، همچنان اصرار دارند ظاهر امور را حفظ کنند.

همین تناقض، هسته جذاب جهان «دیوانه‌خانه زری‌بوره» است. شازده، مراد و خسرو در فضایی گرفتارند که در آن مرز میان واقعیت و توهم، عشق و جنون، زندگی و مرگ از میان رفته است. شازده همچنان با جسد معشوقه‌اش، زری، عشقبازی می‌کند؛ زنی که خودش او را کشته، اما حاضر نیست مرگش را بپذیرد. تمام دغدغه‌اش این است که دو نوکرش، مراد و خسرو، جسد را گندزدایی کنند و شرایط را برای ادامه این زندگی ناممکن فراهم آورند.

در سوی دیگر، خسرو، فرزندی که شازده حاضر نیست او را به‌عنوان فرزند خود و زری به رسمیت بشناسد، در موقعیتی عجیب و تحقیرآمیز قرار گرفته است. شازده از او خواسته‌هایی نامتعارف دارد و رابطه میان این سه شخصیت، به‌تدریج تصویری از مناسبات بیمار قدرت، انکار و خشونت می‌سازد. آنچه این موقعیت را از یک روایت صرفاً عجیب و غریب فراتر می‌برد، امکان خواندن آن به‌مثابه استعاره‌ای از وضعیت انسان معاصر است؛ انسانی که در جهانی فرسوده و گاه فروپاشیده زندگی می‌کند، اما همچنان به حفظ ظاهر، تکرار مناسبات گذشته و انکار واقعیت پناه می‌برد. گویی همه می‌دانند چیزی مرده است، اما هیچ‌کس حاضر نیست مرگ آن را اعلام کند. این خوانش، به‌ویژه در نسبت با تجربه زیسته جامعه امروز ایران، معنایی تأمل‌برانگیز پیدا می‌کند.

همایون غنی‌زاده که با آثاری چون «آنتیگونه»، «کالیگولا»، «ددالوس و ایکاروس» و «می‌سی‌سی‌پی نشسته می‌میرد» به یکی از کارگردانان صاحب‌سبک تئاتر ایران تبدیل شده و در سینما نیز با فیلم «مسخره‌باز» تجربه‌ای متفاوت داشته است، همواره به ساختن جهان‌هایی غیرمتعارف علاقه نشان داده است. جهان‌هایی آمیخته به طنز سیاه، خشونت، اغراق و زیبایی‌شناسی گروتسک. اما در «دیوانه‌خانه زری‌بوره» این جهان بیش از هر چیز در تاریکی و خلوت یک عمارت قدیمی شکل می‌گیرد. فضایی اگزوتیک، غریب و گاه هراس‌آور که در آن فرسودگی اشیا، لباس‌های نخ‌نما و رفتارهای نامتعارف شخصیت‌ها، همگی به یک زبان مشترک تبدیل می‌شوند. شاید مهم‌ترین ویژگی نمایش همین باشد: در این خانه همه‌چیز ظاهراً سرپاست، اما هیچ‌چیز واقعاً زنده نیست. و تماشاگر، در فاصله‌ای بسیار نزدیک، شاهد جهانی است که ساکنانش به جای مواجهه با فروپاشی، ترجیح داده‌اند در توهم ادامه زندگی باقی بمانند.

روزنامه شرق
۱۲ آبان ۱۴۰۵
 

زمینه‌های فعالیت

سینما
تئاتر
موسیقی