روایتِ بقا در برابرِ ویرانی
نمایش «ده، بیست دقیقه کم»، اثری است که با ظرافتِ تمام، مرز میان واقعیت و رؤیا را در فضای رئالیسم جادویی جابهجا میکند. این اثر که حاصل همکاری دو هنرمند عزیز، حامد رحیمینصر و امیر کربلاییزاده در کارگردانی و نویسندگی است، فراتر از یک نمایش، تجربهای است از مواجهه با حقیقتِ عریانِ زندگی.
در این روایت، ما با پنج زن روبرو هستیم؛ پنج جهانِ متفاوت که هر کدام در مدارِ خود، با آرزوها، ترسها و چالشهای شخصیشان دست و پنجه نرم میکنند. آنها تجسمِ همان سرزندگی و پویاییِ زنانه هستند که با تمام زخمها، از تلاش برای آیندهی فرزندانشان دست نمیکشند. این زنها، وقتی برای مادری و بقای نسل تلاش میکنند، در واقع در حال دفاع از ریشههای هستی هستند. اگر مادر را نماد وطن بدانیم، آن نوزادی که در آغوشِ این زنان رقم میخورد، همان وطنِ آینده است؛ همان جانی که باید از هر تلاشی محافظت شود.
اما این مسیر، آرام و بیخطر نیست. در میانهی این تلاشها برای ساختن، ناگهان سایهی تاریکِ دشمن و حملاتِ بیرحمانه بر سرِ این «مام وطن»
... دیدن ادامه ››
سایه میافتد. درست زمانی که زنان در اوجِ نیاز به آرامش و برنامهریزی برای فرزندانشان هستند، با آشوب و تلاشی برای ویرانیِ این زیستِ نازک روبرو میشوند. این تقابل، همان جایی است که زیباییِ بازیگران، بهویژه در سکوتهای سنگین و ریاکشنهای بیکلامشان، به اوج میرسد. آنها با نگاهشان، دردی را روایت میکنند که کلمات از بیانش عاجزند.
موسیقی نمایش، نه تنها فضاسازی میکند، بلکه مانند ضربآهنگِ قلبِ این زنان، در برابرِ هجمهی ویرانی میکشد. دیالوگها شیوا و باورپذیرند و همگی در خدمتِ یک هدف بزرگتر: اثباتِ اینکه انسانیت، حتی در میانهٔ آشوب، نمیمیرد.
در نهایت، تمامِ این روایت، به یک پرسشِ سرنوشتساز ختم میشود و یک جوابیه کوتاه، زیبا، شاعرانه و برنده و قاطع که حامد رحیمی نصر در رورانس می گوید و ما را به بازنگری در معنای «ما» بودن وامیدارد؛ کلامی که در برابر هر آنچه که قصدِ گسستنِ این پیوند را دارد، برمیخیزد:
«چه کسی میخواهد من و تو "ما" نشویم؟ خانه اش ویران باد!»
تبریک صمیمانه به تمامیِ عوامل و هنرمندان این اثر برای خلقِ چنین حماسهی زنانه و انسانی.