در روز
از روز
تا روز
آغاز از ساعت
پایان تا ساعت
دارای سانس فعال
آنلاین
کمدی
کودک و نوجوان
تیوال | حسین سینجلی
SB > com/org | (HTTPS) localhost : 23:38:25
 

خبرنگار

«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال به سیستم وارد شوید
۱۰ مهر ساعت ۱۳:۳۶
چند خطی درباره ارتباط تماشاگر و گروه‌های تئاتری؛

حس مشترک توهین

حسین سینجلی: تصور کنید بعد از مدت‌ها بازیگر مورد علاقه‌تان در یک نمایشنامه معروف قرار است بازی کند و شما هم تصمیم گرفته‌اید برای تماشای آن نمایش به سالن تئاتر بروید. در این شرایط اگر بدون هیچ توضیحی نمایش با تاخیر زیاد شروع ‌بشود، به عنوان تماشاگر حس می‌کنید به نوعی به شما توهین شده. این دقیقا شبیه همان حسی است که گروه‌های تئاتری پیدا می‌کنند وقتی شما به عنوان مخاطب در زمانِ مُقرر به سالن نمی‌رسید؛ «حس مشترک توهین».

حالا اما این روزها وضعیت نظم و دیسیپلین اجراها (بخصوص در سالن های خصوصی) به سطحی رسیده که نه تنها نمایش با پنجاه دقیقه تاخیر شروع ‌شده ... دیدن ادامه ›› که پنجاه دقیقه بعد از شروع اجرا، تازه تعدادی زیادی از تماشاگران دارند آرام آرام خودشان را به سالن می‌رسانند!

از این‌که بگذریم اما به نظر می‌آید تئاتری‌ها هم مانند هنرمندان سایر شاخه‌های هنری نیاز دارند هر از گاهی به اولین دروسی که در تئاتر راجع به ضرورت نظم و انضباط خوانده‌اند، رجوع کنند. شاید از یادشان رفته استانیسلاوسکی چقدر بر اهمیت نظم و انضباط در تئاتر تأکید کرده است. او معتقد بود که نظم و انضباط برای بازیگران و تمامی اعضای گروه تئاتر ضروری است تا بتوانند به بهترین شکل وظیفه خود را اجرا کنند. به عبارتی نظم و انضباط در تئاتر علاوه بر اینکه کمک‌کننده‌‌ تک‌تک اعضاء گروه در انجام وظایف‌شان است بلکه بهبود کیفیت اجرا نتیجه منطقی آن است چراکه تنها با دیسیپلین در تئاتر می‌توان از همه عناصر در تاثیرگذاری بر مخاطب به بهترین شکل و با بیشترین بازدهی بهره برد.

البته ذکر این نکته هم ضرورت دارد که اجرای تئاتر بدون تأخیر نیازمند یک تعامل دو سویه از سمت تماشاگران و هنرمندان تئاتر با یکدیگر است. اما در این بین کفه‌ مسئولیت به سمت گروه‌های تئاتری سنگین‌تر است و اهالی تئاتر نباید فراموش کنند؛ احترام به زمانِ مخاطبان نشان‌دهنده حرفه‌ای بودن گروه اجرایی است و بی‌نظمی در اجرا علاوه بر اینکه می‌تواند باعث نارضایتی و کاهش اعتماد مخاطبان شود، قطعا بر کیفیت اجرا نیز تأثیر منفی می‌گذارد.

در همین راستا، نباید فراموش کرد که بعضا بواسطه چند اجرایی بودن بعضی از نمایش‌ها، سالن اجرا در زمان مشخص به گروه اجرایی تحویل داده نمی‌شود و همین امر نیز در ایجاد بی‌نظمی در اجراها تاثیر زیادی دارد.

مخلص کلام؛ وجود نظم و دیسپلین برای تئاتر حکم هوا برای آدمی را دارد. ممکن است بتوان در هوای آلوده تنفس کرد اما نتیجه زیستن در هوای آلوده قطعا سرانجام امیدوارکننده‌ای را نوید نمی‌دهد.

و نهایتا اینکه اجرای به‌ موقع یک تئاتر، نشان‌دهنده تعهد و احترام به هنر تئاتر است که می‌تواند تجربه‌ای فراموش نشدنی را برای دوستداران تئاتر فراهم کند.

https://theater.ir/ci/181141
۱۰ مهر ساعت ۱۳:۳۰
افتخار به امتیاز منفی!

حسین سینجلی- دانستن اطلاعاتی مانند میزان فروش و تعداد تماشاگران یک تئاتر از جهات مختلف می‌تواند هم برای گروه اجرایی، هم برای مدیران سالن‌ها و تصمیم‌گیران تئاتر و هم برای تماشاگر تئاتر مفید و قابل استفاده باشد. اما زمانی‌که از این اطلاعات برای تهییج تماشاگر و جذابیت‌های تبلیغاتی در راستای جذب مخاطب استفاده می‌شود، باید گفت که عناوینی مانند «فروش میلیاردی یک نمایش» یا «تماشای چند هزار نفر از یک تئاتر» و از این‌دست خبرها، آن‌هم در شهری مثل تهران، نه تنها باعث فخر نیست، که به نوعی افتخار به امیتاز منفی به حساب می‌آید.

از سویی اساسا چنین رویکردهای تجارت‌مابانه‌‌ای برای گروه‌های تئاتری آنچنان با وجه فرهنگی این هنر همسو نیست و هدف‌اش بیش از آنکه رشد تئاتر باشد، یک تجارت سودمحور است. رویکردی که حاصل آن چنانچه در چارچوب مشخصی نباشد، در نهایت به نفع تئاتر تمام نمی‌شود.

از سوی دیگر بایسته است به خاطر بیاوریم ‌که جمعیت شهر تهران در سال 1329 تنها نزدیک به نهصدهزار نفر بوده و تئاتر سعدی در آن زمان با ظرفیت ... دیدن ادامه ›› 500 صندلی برای نمایشی «بادبزن خانم وندرمیر» به کارگردانی عبدالحسین نوشین میزبان نزدیک به 30 هزار تماشاگر می‌شود. همچنین در سال 1337 در سالن تئاتر آناهیتا (گلریز فعلی) با ظرفیت 320 صندلی برای نمایش «اتللو» به کارگردانی مصطفی اسکویی پای نزدیک به 19 هزار تماشاگر به این سالن باز می‌شود. بنابراین صحت بسیاری از خبرهای مربوط به رکوردشکنی‌ها و مانند آن باید مورد بازنگری قرار بگیرد.

با این حال در گذر از این گزارش‌های آماری نباید از نظر دور داشت که نسبت میزان صندلی‌های تئاتر به جمعیت یک شهر، نشان‌دهنده دسترسی و علاقه‌ شهروندان آن شهر به هنرهای نمایشی است. در شهرهای بزرگ و پُرجمعیت، تعداد صندلی‌‌های تئاتر باید به گونه‌ای باشد که بتواند نیازهای فرهنگی و هنری جامعه را برآورده کند. به عنوان نمونه، در شهری مانند تهران با جمعیتی بیش از 13 میلون نفر، باید تعداد صندلی‌های تئاتر به مراتب بیشتر از شهرهای کوچک‌تر بوده تا بتواند پاسخگوی علاقه‌مندان به تئاتر باشد.

افزایش تعداد صندلی‌های تئاتر در شهرها دلایل متعددی دارد. از جمله اینکه تئاتر نقش مهمی در ارتقاء فرهنگ و هنر جامعه دارد. با افزایش تعداد صندلی‌ها، افراد بیشتری می‌توانند از این هنر بهره‌مند شوند و به تماشای نمایش‌های مختلف بنشینند. همچنین افزایش تعداد صندلی‌های تئاتر می‌تواند به رونق اقتصادی شهرها کمک کند. با افزایش تعداد تماشاگران، درآمد حاصل از فروش بلیط‌ها نیز افزایش می‌یابد که می‌تواند به توسعه و بهبود زیرساخت‌های تئاتری و فرهنگی کمک شایانی بکند. علاوه بر این، تئاتر می‌تواند به جذب گردشگران داخلی و خارجی کمک کند و باعث رونق صنعت گردشگری شود.

افزایش تعداد صندلی‌های تئاتر می‌تواند به ایجاد فرصت‌های شغلی جدید در حوزه‌های مختلف مرتبط با تئاتر منجر شود. بازیگران و کارگردانان گرفته تا تکنسین‌ها و کارکنان پشتیبانی، همه می‌توانند از این فرصت‌ها بهره‌مند شوند و به توسعه هنر تئاتر کمک کنند.

با توجه به جمعیت امروز شهر تهران که از ۱۳ میلیون نفر هم عبور کرده و نهایتاً مجموع صندلی‌های موجود و فعال در حوزه تئاتر در این کلانشهر به ۱۰ هزار صندلی هم نمی‌رسد، استفاده از عناوینی مانند «رکوردشکنی»، «استقبال چندهزار نفری» و... برای جذب تماشاگر، نه تنها جذابیتی ندارد، ممکن است برعکس هم عمل کند.

https://theater.ir/ci/187308
 

زمینه‌های فعالیت

تئاتر
موسیقی
هنرهای تجسمی
سینما
شعر و ادبیات

تماس‌ها

theater.ir
hsayanjalih@gmail.com
hosseinsanj