مهرو ذبیحی

هنرساز فعال هنری

درود.
خسته نباشید و خدا قوت به عوامل نمایش که کاملا مشخص هست خیلی زحمت کشیدند. کارگردانی و هدایت چنین نمایشی قطعا کار پرزحمتیه. 👌🏻
.چند نکته به نظرم اومد :
موضوع نمایش قابل تامل بود، اما میتونست روان تر باشه تا مخاطب بهتر بتونه ارتباط بگیره.
افکت های صدا خیلی بلند بود در حدی که گوش رو آزار میداد.
درسته که میدان جنگ بود، اما صدای جیغ و داد و هوار بازیگرها یه جاهایی واقعا آزاردهنده بود.
و مهمترین چیزی که به نظرم اومد این بود: بعضی از بازیگرها خوب بودند. بعضی ها معمولی، که نشان از تجربه است. یکی دو تا از بازیگرها با اکتهای اگزجره سعی در جلب نگاه مخاطب داشتند. مثلا یکی از بازیگرها وقتی دیالوگ میگفت من تمام حواسم ناخودآگاه به موهاش جلب میشد. نمیدونم مگه آدمها در حالت معمولی وقتی حرف میزنند انقدر سر و موهاشون تکون میخوره!؟
درنهایت، آرزوی موفقیت و درخشش برای تمام هنرمندان این نمایش 💫👌🏻

درود بر هنردوستان.
خسته نباشید میگم خدمت تمام عواملی که برای این نمایش زحمت کشیدند.
اولین نقدی که لازم میدونم در مورد این نمایش بگم سالن و ... دیدن ادامه ›› مبلغ بلیت هست. چنین مبلغ بلیتی برای چنین سالنی به هیچ وجه قابل قبول نیست.من و دوستانم به قصد حمایت از دوست عزیزی، به دیدن این نمایش نشستیم. چنین مبلغ بلیتی رو من در سالنهای اصلی و معروف، مهم و با کیفیت تهران پرداختم، نه در یک پلاتویی که به فاصله یک سانتی از پشت سرم دریچه کولر روشن قرار داشته باشه و نمیدونم اگر صندلی خالی وجود نداشت، من تا پایان نمایش چطور میخواستم اون شرایط رو تحمل کنم.
دومین مطلبی که به نظرم میاد بگم اینه که از دقیقه 40 به بعد نمایش، مدام ساعتم رو نگاه می کردم که به دلیل ریتم کند نمایش و ناراحت بودن صندلی ها و فاصله ردیف بین اونها بود. یکی دو ایپزود اول برای من قابل درک تر و مفهومی تر بود. ضمن اینکه محتوای طنز هم داشت. اما از اون به بعد انگار نمایش، با اینکه سعی داشت مفاهیم روانشناختی و انتخاب درست تراپیست رو به مخاطب منتقل کنه اما در این کار موفق نبود. بین فوبیاهای انتخابی، نحوه درمان و زمان نمایش هماهنگی وجود نداشت.انگار که میخواست حجم زیادی از اطلاعات رو که مسائل روانی هر شخص هست به همراه شیوه درمانیشون در مدت زمان محدودی به مخاطب منتقل کنه. کاش چند مورد انتخاب و بیشتر بهشون پرداخته میشد. ضمن اینکه مخاطب عام ممکنه با بعضی از اصطلاحات روانشناسی آشنایی نداشته باشه.
و در پایان متوجه نشدم چرا یک تراپیست به دلیل اینکه فکر میکرده نتونسته مراجع خودش رو درمان کنه، تصمیم گرفت به زندگی خودش پایان بده.!

درود به دوستداران هنر والای تاتر.
گفته میشه که خشم یک موجود زنده است که از انرژی آدمها تغذیه می کنه و در نتیجه باعث تحلیل انرژی آدمها به اشکال مختلف میشه.
"خشم قلمبه" به خوبی و در زمان کوتاهی این مطلب رو از دیدگاه روانشناسی مورد بررسی قرار داده بود. مدتها بود نمایش کودک ندیده بودم و بسیار لذت بردم. بچه ها و البته والدینشون در سکوت کامل نمایش رو دنبال می کردند و در موقعیتهایی هم از ته دل میخندیدند. کارگردانی، بازی ها، طراحی صحنه، نور و لباس و همچنین ترانه ها خیلی خوب بودند.

درود.
تبریک میگم به امیررضا کوشانی که انقدر قشنگ و روان و مسلط این تلفیق رو به نمایش گذاشت. استعداد، علاقه و تمرکز بالا میتونه چنینی نمایشی رو به مخاطب ارائه بده. لذت بردم و امیدوارم در عرصه های بسیار بزرگتر درخشش و موفقیتت رو ببینم.

درود.
واقعا خوشحالم از انتخاب و تماشای این نمایش.
چقدر ارتباطات اشتباه آدمها، دیکتاتوری در خانواده، باری به هرجهت بودن، بی ارزش شدن و عدم درک متقابل آنها قشنگ به تصویر کشیده شده بود.

اسماعیل شفیعی، پژوهشگر هنر و استاد دانشگاه به تماشای نمایش "نامه اداری" به نویسندگی واسلاو هاول و کارگردانی آریو راقب کیانی نشست.

شفیعی در خصوص نمایش اینگونه عنوان کرد: اول اینکه خسته نباشید به گروه عرض می‌کنم و با توجه به اینکه زمان نمایش یک ساعت و نیم بود، برای اینکه بتواند ریتم نمایش را نگه دارد، کلی زحمت کشیده شده بود.

ایشان در خصوص طراحی صحنه اضافه کردند: فضایی که اینجا هست و دکوری که استفاده شده، می توانست در ایجاد فضاسازی، بهتر از این باشد، ولی به دلیل محدودیت‌هایی که اینجا هست و ظالمانه هست، احتمال این وجود داشت که تمام تلاش گروه را از بین ببرد، ولی با تمام این احوالات، نمایش توانست تماشاگر خودش را نگه دارد و بابت این موضوع تبریک ... دیدن ادامه ›› عرض می‌کنم.

این پژوهشگر در ادامه افزودند: نمایش موضوع خیلی خوبی را کار می‌کند که در بوروکراسی اداری و در شرایطی که در حقیقت مدعی پیشرفت و رو به جلو بودن هست، این بزرگترین معضل سیستم است و به طور کل نمایش فساد سیستمی را به خوبی نشان داده است.

شایان ذکر است نمایش "نامه اداری" از 20 آبان لغایت 17 آذر 1404 هر شب ساعت 19:30 در سالن انتظامی خانه هنرمندان روی صحنه می‌رود.

درود.
به واقع گذر زمان رو احساس نکردم. لحظات شادی داشتم و همراه با دوستانم کلی خندیدیم. بازی ها، میزانسن، طراحی لباس، دکور، نور، موزیک و طنز جذاب .
اما داستان نمایش حرفی برای گفتن نداشت . داستانکی بود همراه با طنز ایرانی.