از دیدن این اثر لذت بردم و مهمتر اینکه دلم قرص شد که تو همین شرایط تنگنا و خفقان و دلسردی اکثر اهالی تئاتر برای اجرای اثر در سالن‌های عمومی _به قصد گریز از گردن نهادن به سانسور و سلب آزادی‌های به‌حق انسانی (خصوصا زنان)_ هنوز هم میشه حرفها‌ی خیلی مهم و اساسی‌تر گفت و اجرا بُرد.
با کمی رندی ، هوش ، مقاومت و امید.
و صد البته احترام به هم.
قدردان زحمات تمامی رفقای عزیز که یکایکشون در این اثر درخشیدند و برای حداقل من یکی ، امید رو پس از این یکسال تلخ اخیر زنده کردند.