اجرای پرانرژی و تأثیرگذاری بود،متن دانکن مک‌میلان ذاتاً میان رئالیسم روان‌شناختی و تجربه‌گرایی پسامدرن حرکت می‌کند؛ هم روایت عریان از اعتیاد و درمان است و هم بازی با مرز واقعیت و نقش‌آفرینی.در این اجرا بیشتر بر وجه رئالیستی و باورپذیری روانی تمرکز شده بود و میزانسن‌ها و طراحی صحنه ساده اما کارآمد بودند.
بازی‌ها به‌ویژه در نقش اصلی لحظاتی صادقانه و تکان‌دهنده داشتند. با این حال، در برخی صحنه‌ها صدای بازیگران پایین بود و دیالوگ‌ها به‌خوبی شنیده نمی‌شد؛ ضعفی که در متنی متکی بر کلام و اعتراف صریح، اثرگذاری را کم می‌کند.
در مجموع، نمایشی دیدنی و پرکشش بود که اگر کمی جسارت بیشتری در استفاده از لایه‌های پسامدرن متن به خرج می‌داد و به جزئیات فنی مثل صدا بیشتر توجه می‌شد، می‌توانست تجربه‌ای کامل‌تر باشد.