سلام و عرض خسته نباشید
یک راست میرم سر اصل مطلب
اولین مسئله اذیت کننده تایم اجراست و اینکه گروه قبلی هم دامن می‌زنه به این مسئله چون که در شبی که رفتم کار رو دیدم گروه قبلی دیرتر سالن رو تحویل داد و تقریباً نمایش با ۲۰ الی ۳۰ دقیقه تاخیر شروع شد .
و اما میریم سراغ نمایش انقدر ریتم کار و صداها زیاده که ما در همهمه چند جمله‌ای رو از بازیگرها می‌شنویم که این کار کاملا عمدی و یا غیر عمد انجام می‌شه ولی ما با نوع بازی‌ها باید بفهمیم که این درهم بودن و همهمه آیا تصادفیه یا نه عمدی در کاره.
کار از طراحی صحنه می‌تونه نمره قابل قبولی رو بگیره ولی نور از این قاعده مستثناست چرا که انقدر جابجایی نوری شکل می‌گیره که ما نمی‌دونیم واقعا ما باید چهره بازیگر رو ببینیم یا اون رو در تاریکی ببینیم یا کمی روشن کمی کمی روشن .
موضوع بعدی بحث لباسه، لباس به خوبی معرفی می‌کنه کاراکترها رو اما بازیگر نتونسته به قدر کافی از لباسی که پوشیده شده بهره‌وری کنه یعنی لباس با بدن بازیگر ناآشناست بازیگر اساسا نتونسته لباس رو مال خودش کنه هرچند که لباس‌ها از لحاظ سایزبندی تنخور بازیگره اما در قالب کاراکتر بازیگر نتونسته ... دیدن ادامه ›› از اون لباس‌ها کار بگیره و مال شخصیتش کنه.
و اما بزرگترین مطلب یعنی موضوع بازیگری ، بازیگرها نتونستن به کارگردان خودشون ایمان بیارن که همشون دیده میشن و همشون در تیررس و دوربین تیزبین مخاطب قرار میگیرن بخاطر همین تک‌تک بازیگرها در صحنه‌هایی که حتی صحنه اون‌ها نیست و می‌تونن بازی در سکوت‌های ریزی داشته باشند ،با بازی‌های درشت غلوآمیز و گاهاً به طرز فاجعه باری فوکوس کشی و بازی دزدی صحنه رو به سمت خودشون می‌کشونند و این آنقدر بی‌رحمانه انجام می‌گیره که من چند جا اصلاً نفهمیدم بازیگری که بازی واقعاً برای اونه چی میگه و کارش چیه و مونولوگی که داره در چه راستایی.
اعمال شوخی‌های جنسی چه به لحاظ دیالکتیک و چه به لحاظ حرکتی مخاطب را از فضا اساساً دور می‌کنه اونقدر کمدی به چرک و کثافت کشیده می‌شه که ما از موضوع اصلی پرت می‌شیم ناخودآگاه و مخاطب می‌خنده ولی این به چه قیمتی صورت می‌گیره کافیه فقط به شوخی‌های جنسی پیش پا افتاده اشاره کرد .
بازیگرها بازی خودشون رو نچیدن، یعنی صفر تا صد ندارم ما یک صفر بازیگر رو داریم یک صد بازیگر رو ، یعنی در این مرحله چه اتفاقی می‌افته و چطور کاراکتر ورق می‌خوره ما اساساً این رو نمی‌بینیم ، انگار تمام کار بخش‌بندی شده است و انگار که بازیگرها تنفس گرفتن و اومدن حالا یک بازی دیگه‌ و یک اتود دیگه‌ای رو دارن اجرا می‌کنند اساساً ادامه یا تداوم حس و تداوم بازی از بین میره گاهاً .
آور اکت‌های بسیار زیادی درون کاره که ما رو از حتی درست بازی کردن بازیگر مقابل دور می‌کنه و پس می‌زنه مخاطب رو هرچند مخاطب داره به این اتفاق می‌خنده ولی فکر نمی‌شه کرد که کارگردان این خنده رو به این طرز فاجعه باری بخواد از مخاطبش که اگر بخواد ذهنیت نمایشنامه شک کرد.
ضعف دیگه بازیگرها اینه که انقدر همهمه و انقدر بازی دزدی‌ها زیاده روی صحنه که بازیگری که الان بازی برای اونه و میدون و صحنه آماده شده برای بازی اون مجبور می‌شه فریاد بزنه تا فوکوسه تماشا کن رو و چشم تماشا کن رو به خودش خیره کنه و همین امر باعث لطمه زدن به هم صدای بازیگر هم توان بازیگر و هم کل سیستم نمایشی میشه.
تمام کار چیده می‌شه تا مونولوگ آخر دختر شنیده بشه یعنی ساز و کار به این شکله که همه اون نفرات دارن صحبت می‌کنن بازی کنن تا ما مونولوگی رو بشنویم از بازیگر دختر که تا الان سکوت کرده و در نهایت می‌خواد حرف بزنه و زمانی که شروع میشه صدای موسیقی همتراز با لول صدا بازیگر دختر بچه نیست و بیش از توانشه به خاطر همین ما اصلا نمی‌شنویم دختر بچه چی میگه و هرچقدرم که بازیگر زور می‌زنه باز صداش به ما نمی‌رسه.
موسیقی اول کار به طرز حیرت انگیز خیره کننده و جذاب و انتظار نمی‌رفت یعنی من انتظارش رو نداشتم که موزیک‌های بعدی به صورت ضبط شده و پخش بشه اگر موسیقی زنده استفاده می‌شد در بقیه کار هم این موسیقی زنده اعمال می‌شدش .
با تشکر از همه عوامل .
ببخشید وقتتون رو گرفتم..