برای ما، این اجرا فقط روایت یک خانه نیست؛ مواجهه‌ای است با چیزی که به ما رسیده، بی‌آنکه انتخابش کرده باشیم، و حالا مسئول نگه‌داشتن و ترمیمش هستیم. خانه در این نمایش، به‌تدریج از یک مکان عینی فاصله می‌گیرد و به وضعیت زیسته‌ای تبدیل می‌شود که هر تلاش برای سامان‌دادنش، شکل تازه‌ای از فرسودگی و ناکارآمدی را آشکار می‌کند. طنز تلخ اثر، نه برای خنداندنِ صرف، بلکه برای تاب‌آوردن به کار می‌آید؛ برای اینکه بتوانیم به چرخه‌ای نگاه کنیم که بارها در زندگی تجربه‌اش کرده‌ایم: ماندن، ساختن، خسته‌شدن و باز از نو شروع‌کردن. این اجرا نه ادعای راه‌حل دارد و نه قصد داوری؛ تنها تلاشی است برای به‌اشتراک‌گذاشتن یک تجربه مشترک، و یادآوری اینکه گاهی خودِ ماندن و مراقبت‌کردن، در دل همه تردیدها، یک انتخاب معنادار است.