همواره این عقیده استوار بر صحت است که مشروط کردن هر موضوعی به سرمایه و پول ارزش آن موضوع را کاسته و اجازه نمیدهد شایسته سالاری در بستر آن شکل گیرد، پول اختراعی از سوی بشر برای ساده سازی معاملات و تبادل ارزش بود که رفته رفته از عنوان وسیله به معیاری برای سنجش ارزش تبدیل شد.
اینجاست که بشر متمدن اسیر و برده ی ساخته ی دست خود میشود،چنان روایت آدمیان و بت پرستی در عصر جاهلیت.
به زعم حقیر نه تنها در وادی هنر بلکه هر مسیری با هدف کسب ثروت و نهایتا استفاده از آن برای لذت طلبی بیشتر از دنیا منتهی به فساد و بی ارزشیست ، چون نه لذت طلبی بشر را پایانیست و نه وسوسه هایش.
شوربختانه با گذشت سال ها از تمدن بشریت و فهم فزاینده ی او در نتیجه ی تکامل،هنوز آدمی برای بقایی تلاش میکند که میداند سرانجامش مرگ است،به امید روزی که این موجود دو پا وقت اندکش را به جای تقلا برای بقا صرف رسیدن به اهداف والاتر کند ،چرا که جهان برای همه کافیست،اگر طبقه ها ساخته نمیشد.هنر در سرزمین ما هم چندیست اسیر دست افیون ثروت و صنعت است امید آن که روزی دوباره بی نیاز خلق کنیم.