چو آفتاب می از مشرق پیاله برآید/ ز باغ عارض ساقی هزار لاله برآید

نسیم در سر گل بشکند کلاله سنبل/ چو از میان چمن بوی آن کلاله برآید

شکایت شب هجران نه‌ آن حکایت حالی‌ست/که شمه‌ای ز بیانش به صد رساله برآید

ز گرد خوان نگون فلک طمع نتوان داشت/که بی‌ملالمت صد غصه یک نواله برآید

گرت چو نوح نبی صبر هست در غم طوفان/ بلا بگردد و کام هزارساله برآید

به سعی خود نتوان برد پی به گوهر مقصود/ خیال باشد کاین کار بی‌حواله برآید

نسیم زلف تو چون بگذرد به تربت حافظ/ ز خاک کالبدش صد هزار ناله برآید