دیروز بدون این که خبر داشته باشم تولد ۸۹ سالگی جک نیکلسون دوس داشتنیه نشستم به تماشای این فیلم؛ بازیگری که برنده‌ی ۳ جایزه‌ی اسکار شده و از آخرین فیلمی که بازی کرد ۱۶ سال میگذره.
پرواز بر فراز آشیانه‌ی فاخته ۱۹۷۵(یا معادل ساده تری که تو فارسی براش گذاشتن: دیوانه از قفس پرید).
فیلمی بر اساس رمانی که تقریبا ۱۳ سال قبل از فیلم نوشته شده و اولین اسکار بهترین بازیگر رو برای نیکلسون به ارمغان آورد.
خوبی فیلمای قدیمی تر اینه که اکثرشون واقعا فیلمن؛ ساختارشون درسته، بازی ها قوی و تاثیرگذاره(بدون ادا اطوار اضافی)، جهت دار و ایدئولوژیک نیست(یا بهتر بگم هنوز نتفلیکس نیومده بود تر بزنه به همه چی)، گاهی تا لحظات آخر نمیتونی حدس بزنی چی میشه و در نهایت این که فیلمهای قدیمی تر باعث میشن از زمان و مکان کنده بشی. بسته به این که فیلم چقدر قوی و تاثیرگذار باشه.
مثلا هیچوقت یادم نمیره بعد از تماشای رستگاری از شائوشنگ حدود یه ماهی این کنده شدن رو داشتم(من چیزی نمیکشم).