طبق روال ذهنیم اول کامنتها رو میخونم بعد مینویسم
کاش دیشب پریشب که نمایش رو دیدم کامنت مینوشتم تا اولین نفر من از پریسا روزبهانی و لبخند زیبا و هنر نوازندگیش بگم
پریسا تو با احسان سامانی منش انگار بازیگران مخفی این اثر بودید
نیمی از نگاه من به دیالوگ کردن شما با هم و لبخندهای زیبای تو بود
چه شب خوبی بود که آقای بهزاد عبدی کارگردان اثر درخشان باخ که پریسا روزبهانی دستیارشون بودند هم حضور داشتند

نمیدونم با چه شعفی و از چه کسی و چه چیزی بگم
که این نمایش چقدر شش دانگ و تمام عیار بود
محمد هادی عطایی توی کار قبلیش آذری دیدم اینجا شیرازی که الحق هر دو رو خوب اجرا کرد و توی این ... دیدن ادامه ›› کار واقعا درخشید
وحید نفر و امیر عدل پرور رو با هم توی من کشی دیدم که اینجا مشخص شد چقدر نویسنده و کارگردان یک اثر در توان بازیگری یک هنرمند تاثیر دارند . در من کشی پله اول و اینجا در اوج بودند
امیر عدل پرور بهترین لالی بود که تاحالا دیدم . یه لال که همه میفهمن چی میگه ولی لال بودنشم کاملا درست و پذیرفته ست
خیلی هنر میخواد واقعا که در امیر بود
توی کامنتها گفته شده چرا وحید نفر چند تا کار با هم رو صحنه داره
من به حاشیه ها کار ندارم ولی تمام کارای وحید نفر رو دیدم در سه سال اخیر و نقد هم کردم در جایگاه خودش . اما انصافا در این کار و کار زندانی خیابان وحید نفر عالی بود و در سلول و من کشی جای نقد داشت که اون رو هم نوشتم . درکل خیلی عالی بود در این کار وحید

الهه شه پرست چقدر مناسب نقشش بود و گویش و بیان عالی و گریم و طراحی لباس و اکت و نگاهش بسیار زیبا و کامل بود

چه صداهای پر و پیمونی ، چه قدرت صداهایی که واقعا از ته جون و دل دیالوگ میگفتن و عرق میریختن . واقعا راکورد کردن این بیان و این حجم صدا برای تمام اجراها کار سختیه .

شخصیت معتاد مثل مدل های آناتومیک چوبی مفصلی بود
چقدر نرم و منعطف و آماده و زیبا

فکر میکردم شخصیت اصفهانی که ماشالله با اون جثه و وزن سرتاپا نمک خالص بود و زبل و زرنگ تنها کسیه که وحید نفر کنارش کوچولو دیده میشه تا اینکه کارگردان در رورانس اومد رو صحنه و دیدم این اصفهانیه چه کوچولوئه و سخنرانی هادی عطایی کنار کارگردان خودش از نظر قد و جثه جنبه طنز خاصی داشت

گروه موسیقی درجه یک . دمتون گرم

در پایان یه گیلتی پلژر خودمم بگم و برم
طنزهای سطحی اینستاگرامی ذهن من رو نسبت به زن پوش و شوخی های جنسی و اروتیک حساس کرده و گارد منو بالا نگه میداره در مقابل این موارد . اما توی این دو هفته بار اول مهرداد ضیایی با زن پوشی توی سالن سمندریان مقاومت منو شکست و بار بعدی بازیگران این نمایش . خیلی سخت بود قهقهه نزنم با این شوخیای زن پوشها
و حرکات موزونی که حتی یکبار در طول نمایش تکراری نشد

از دست ندید این نمایشو که بو میداد
بوی خاک بارون زده ، بوی نون تازه ، بوی غذای مامان پز و روغن محلی ایرانی و بوی رب خونگی و سمنو

تمام . با احترام مهرداد مختاریان . گروه هنری جنگل