نمایش «به علت ضیق مکان» از همان عنوان خود تلاش می‌کند مخاطب را با مفهوم محدودیت، تنگنا و زیستن در فضایی فشرده مواجه کند. این ایده نه تنها در نام اثر، بلکه در طراحی صحنه و روابط میان شخصیت‌ها نیز بازتاب پیدا کرده است. نمایش با حضور شش شخصیت شامل داریوش، ابی، عارف، سوسن، پروین و پدربزرگ، روایتی را در یک فضای محدود پیش می‌برد و می‌کوشد تأثیر این محدودیت را بر روابط انسانی به تصویر بکشد.

یکی از نقاط قوت اثر را می‌توان طراحی صحنه آن دانست. صحنه با رویکردی مینیمال طراحی شده و از عناصر اضافی پرهیز می‌کند. این سادگی نه تنها باعث تمرکز بیشتر مخاطب بر شخصیت‌ها و روابط میان آن‌ها می‌شود، بلکه با مضمون نمایش نیز همخوانی دارد. در هنگام تماشای اثر، این احتمال به ذهن می‌رسد که ساختار صحنه از ایده یک قوطی کبریت بازشده الهام گرفته باشد؛ فضایی کوچک و فشرده که آدم‌ها را ناچار به همزیستی و رویارویی با یکدیگر می‌کند. این برداشت، ارتباط جالبی میان فرم و محتوا ایجاد می‌کند و از نقاط قابل توجه طراحی صحنه محسوب می‌شود.

در کنار طراحی صحنه، نورپردازی نیز عملکرد قابل قبولی دارد و در بسیاری از لحظات به فضاسازی نمایش کمک می‌کند. با این حال، وجود یک قاب شیشه‌ای در بخش مربوط به پنجره سرویس بهداشتی گاهی نور را به شکلی منعکس می‌کرد که برای چشم مخاطب آزاردهنده می‌شد. هرچند این مسئله تأثیر جدی بر کلیت اجرا نمی‌گذارد، ... دیدن ادامه ›› اما جزئیاتی از این دست در تجربه بصری مخاطب اهمیت دارند و می‌توانند در اجراهای بعدی مورد بازنگری قرار گیرند.

از منظر بازیگری، نمایش لحظات موفقی را تجربه می‌کند. در میان بازیگران، نقش‌آفرینی عارف و سوسن بیش از دیگران جلب توجه می‌کند. آنچه این دو اجرا را متمایز می‌سازد، صرفاً کیفیت بازی نیست، بلکه شخصیت‌پردازی و درک دقیق از موقعیت نمایشی است. هر دو بازیگر موفق شده‌اند لایه‌هایی از شخصیت خود را به نمایش بگذارند و حضوری باورپذیر بر صحنه داشته باشند. نتیجه این تلاش، شکل‌گیری شخصیت‌هایی است که مخاطب می‌تواند با آن‌ها ارتباط برقرار کند و تحولاتشان را دنبال کند.

با وجود نقاط قوت اجرایی، متن نمایش یکی از بخش‌هایی است که می‌توان درباره آن بحث کرد. انتظار می‌رفت نمایشنامه ظرفیت بیشتری برای گسترش موقعیت‌ها و تعمیق درام داشته باشد. تمرکز داستان بر زندگی در یک خانه کوچک و محدود، ایده‌ای قابل تأمل است، اما متن در برخی بخش‌ها نمی‌تواند این ایده را به سطحی فراتر از یک موقعیت روزمره ارتقا دهد. به همین دلیل، گاه احساس می‌شود که ظرفیت‌های دراماتیک اثر به طور کامل بالفعل نشده‌اند و نمایش می‌توانست از منظر روایت و کشمکش‌های درونی شخصیت‌ها غنی‌تر باشد.

نکته دیگری که در اجرا به چشم می‌آید، استفاده از صدای ضبط‌شده در لحظاتی است که برخی بازیگران در بخش پشتی صحنه حضور دارند. این انتخاب اگرچه احتمالاً با هدف حفظ وضوح دیالوگ‌ها صورت گرفته، اما تا حدی از حس زنده بودن اجرا می‌کاهد. شاید اگر این دیالوگ‌ها به صورت زنده اجرا می‌شدند، ارتباط مستقیم‌تری میان بازیگران و مخاطب شکل می‌گرفت و فضای نمایشی طبیعی‌تر به نظر می‌رسید.